توسعه ی امکانات بهداشتی ،بخش دوم
به نام خدا
« توسعه ی امکانات بهداشتی» یا «عوامل مؤثر در تبدیل شدن به یک شهروند خوب» بخش دوم:
* امکانات بهداشتیِ شهر، پاسخگوی نیاز شهروندان نیست و لزوم توجه و توسعه ی جدی در این زمینه احساس می شود؟
قطعاً چنین است. نه فقط در وحدتیه که در سراسر کشور، امروزه موضوع بهداشت و درمان، بحثی چالش برانگیز و مهم است؛ بخصوص از زمانی که طرح تحول سلامت ( در زمان وزارت آقای دکتر هاشمی و از اردیبهشت ماه 93 ) اجرا شد. کافی است سری به بیمارستان های سایر شهرها بزنید؛ از تهرانِ پایتخت گرفته تا همین برازجانِ بغل گوش خودمان! کمبود پزشک، عدم تناسب امکانات با مراجعه کنندگان و مشکلات فراوان در این زمینه، بیداد می کند.
* آیا نهاد شهرداری در رابطه با تأسیس و توسعه ی مراکز بهداشتی، تصمیم گیرنده است؟
طبق آنچه در بخش اول این مطلب آمد، شهرداری اجازه ی تأسیس مرکز درمانی را ندارد، هر چند آقای نامی نظری – مسئول روابط عمومی شهرداری – در همین کانال قول دادند در صورتی که وزارت بهداشت تصمیم به توسعه گرفت، به تجهیز مرکز کمک کنند.
* مجموعه ی شهرداری و شورای شهر تاکنون در زمینه ی کمک به تجهیز درمانگاه چه کرده اند؟
به شخصه پی گیر دریافت پاسخ از مراکز یاد شده خواهم بود و به محضِ دریافت، به شرح آن خواهم پرداخت.
* ما به عنوان یک « شهروند خوب» چه وظیفه ای داریم؟
* معتقدم اولین گام «هوشیار بودن» است؛ در آرامش و به دور از هیاهو، پی گیر خواسته هایمان باشیم، در هر زمینه از منابع معتبر و افراد متخصص، اطلاعات را بخواهیم و اسیر جوّسازی ها و حاشیه های مغلطه کاران نشویم.
* در دومین گام، اگر به مرکز بهداشتی مراجعه کردیم و آنطور که انتظار داشتیم، خدماتِ لازم را دریافت ننمودیم، آرامش خود را حفظ کرده، مراتب را به مراکز ذی صلاح (مرکز بهداشتی و درمانی دشتستان) گزارش دهیم. اسلحه کشیدن به روی پزشک، دعوا و کتک کاری با پرسنل درمانگاه و ... (مواردی که متأسفانه مشاهده شده) غیر از نشان دادن چهره ای خشن از شهر، ایجاد گرفتاری برای خودِ شهروند و پدید آوردن رعب و وحشت در دل سایر پزشکانِ غیربومی که محل کارشان درمانگاه وحدتیه خواهد بود، نتیجه ای ندارد.
اگر معتقدیم شهر ما در عصر عقلانیت و اعتدال، باید در مسیر توسعه گام بردارد، راهی بجز عبور از جاده ی آرامش و قانون نخواهیم داشت. بی قانونی از شهر و شهروندان، چهره ای غیرمتمدنانه خواهد ساخت. و در پایان، به شخصه، از همه ی بزرگوارانی که به هر دلیلی (عمدتاً شغلی و تحصیلی) ساکنِ وحدتیه نیستند ولی دل در گرو این آب و خاک دارند، تشکر می کنم؛ - از فرهیختگانی که در شهری دیگر بسر می برند، اما پایه گذار انجمن ادبی شهر بوده اند. - از پزشکانی که روزهای تعطیل خود را در منزل پدری، صرف ویزیت همشهری های خود می کنند. - از متخصصانی که ساکن شهر نیستند، ولی در فضای مجازی به نام «وحدتیه» و به یاد آن، کانال می سازند و فعالیت می کنند. - و از همه ی بزرگورانی که به نوعی وقت و اندیشه ی خود را صرف پیشرفت شهر می کنند. ریشه هاتان استوار و شاخه هاتان سرسبز باد!
با سپاس
دکتر کبری زارع
* نیز سپاسگذارم از سرکار خانم «هدی زارع»، «کارشناس اتاق عمل» بیمارستان «شهید گنجی برازجان» بابت اطلاعات سودمندی که درباره ی مرکز بهداشتی دشتستان از ایشان گرفتم.
