داستان شل بونی
*بنام خدای عشقهای پاک*
دوش تیتِ تو چیشُم نرفت . ستاره یِلِ می شماردُم و عشقِ دیدنِ *زینت* که صُب گَه بونه ی شُل زدنِ خونه شون ،سی خوم دلِ سیری سیلَش کنُم و ای وَلمی گیرم اومه پاش چن کِلوم گَپ بزنم. وختی خِوَراویدُم که خروس هاسی می خونه .خومه از بالای *لوکِه* وِر دادُم دومَن، جومه و *پاتِلون*ِ نومِه سِر و بِرُم کردُم مینِ *کِرنجِمه* شونه کردُم و مثِ تَش رفتُم سی هِلِ خونه ی عام مَحرضا. در فِدَه شون لا نیم لا بی،چندتا یالله گفتُم که برُم داغُل .صِدی عام محرضا بُنِ مُستراو اومه که هاسی می گفت" می بچه میخاسی شُو خین بزنی!که ای موسِم اومدیِ
بوُ کَه و شُل و باد خُنک پوییز و عشق دیدن *زینت* ایقه سر و حالم کرده بی که باقی گِپلِ عام محرِضیِ نفهمیدُم. پشت در نشسُم تا چن نفر باقی هم اومدِن. دینداشون رفتُم داغُل.بو تش و چاله و مُشتِک گرمه که وِ پوزُم رسی،فهمیدُم که چقّه گُشنمه. سه نفر رفتن بالا سی *شُل کشیدن* و *اَندی* دادَن.مُنم پُی کوپِ شُلی *دول* پُر می کردوم عام محرضا از بالا بُنگ دا" کِلکو دلت سی کمرِ مو نمیسوزه سی *بندِ دول* بسوزه ایقه پُرِش مُکو. *زینتو* *تویزه ی مُشتکی* ری دسش از بُنِ فدَه میمه بورِ سه شلالش دوجا کرده بی و مثِ *کَهره شکال* قدم ورمیداشت. تا ایسو هر کی اومده ی سیش بواش ردِش کرده بی. *نزیک بِرَس* کوپِ شُلی چیشِلم افتا تو چیشِلش،مرزنگِل بلندش مثِ خار مینِشس تو جیگرُم. از *بُتوری* نازک و سفیدش تُفکشِه دیدُم که قیتش دا. از شرم سرشِ انداخت دومَن سیه مرزنگش افتا ری لُپ مث گُلِ نارش. یِکشا تویزه از دسش ول آوی خومه وِر دادُم سی تویزه که وا سَر رفتُم تو کوپِ شُلی هُی کمک عام محرضا از سرِ خونه راس اوی که می گفت" صب که دیدمت فهمیدُم ای *سر و زلف* و برِ لِواس نه سی شُل کشیدنِ.
معصومه خدادادی آبانماه 95
