دهمین صفحه از سیزدهمین شماره دوهفته نامه شعر و ادبیات
پرواز مرحوم پورحیدری از نگاهی دیگر به قلم دکتر عبدالرحمان بابااحمدی
سرانجام آقای منصور پورحیدری نیز- همچنان که از مدتها قبل انتظار می رفت – پر کشید ، همچون بسیاری دیگر بر اثر سرطان که این روزها انگار به "مدل غالب مرگ " تبدیل شده است .
حال در تحلیل این فقدان ، از نگاهی دیگر به نکاتی چند می توان پرداخت :
- بزرگداشت فرد از دست رفته سنت کم و بیش فراگیر و همیشگی ما بوده است که اگر در حد متعادل باشد یک امتیاز و خود از عوامل همبستگی اجتماعی هم به حساب می آید.
حال اگر فرد از دست رفته در زمینه یا زمینه هایی شاخص باشد طبعا بسامد و دامنه آن تشدید هم می شود .
مرحوم پورحیدری بعنوان یکی از چهره های شاخص فوتبالی این مملکت حق دارد و باید بزرگ داشته شود . حال با دقت در اظهارنظرهای افراد و رسانه ها ، غیر از افتخارات فوتبالی ایشان تاکید اصلی بر " سجایای اخلاقی " او مانند صداقت رفتاری ، تعصب تیمی ، سلامت اخلاقی و اقتصادی است که شاید بتوان گفت از افتخارات فوتبالی ایشان هم بیشتر مورد توجه قرار گرفته است .
2. جامعه ما در سالیان اخیر به شهادت تجربه های روزمره فردی ، هر کدام از ما و نیز تحقیقات میدانی ، در سراشیبی اخلاقی/انسانی قرار گرفته است . مثلا در رده بندی جهانی از نظر فساد اداری – صرفا بعنوان یکی از چندین شاخص سلامت اجتماعی – در رده های آخر جدول جهانی قرار گرفته ایم .
فضا و محیط فوتبال ما هم بعنوان زیر مجموعه ای از کلیت اجتماعی نمره قابل قبولی شاید نگیرد . در این فضای نه چندان پاک ،بودن و داشتن افرادی چون منصور پورحیدری غنیمتی است که متاسفانه – چون گونه های نادر – روز به روز به انقراض می روند .
3. با این توضیحات مرگ آقای پورحیدری از دو جنبه قابل ارزیابی است :
الف . در مرگ کسی که مشهور بود و بعبارتی پدر یک تیم پرطرفدار بود و هنوز هم در صحنه فوتبال و در تیررس دوربینها و تیتر روزنامه ها و مجلات و همه هم به خصوصیات اخلاقی ویژه او اعتراف دارند کمتر از 5000 نفر شرکت می کنند که گرچه در جای خود قابل تقدیر است ولی مثلا می توان مقایسه کرد با تشییع جنازه چند صد هزار نفری مرحوم مرتضی پاشایی خواننده پاپ.
ب. به نظر می رسد بخشی از تاکید زیاد بر خصوصیات اخلاقی و به حق واقعی ایشان ، به کم و کمتر شدن روز به روز این خصوصیات در جامعه ما مربوط می شود . این تعریف ها و تمجیدهای حتی بجا ، نوستالژی خصوصیاتی است که مانند بسیاری نوستالژی های دیگر مربوط به زمان گذشته ، هم بزرگ داشته می شوند و هم روز به روز بیشتر از کف می روند .
به نظر نگارنده تشییع جنازه مرحوم پورحیدری و اظهارنظرهای متعدد در چند روز اخیر نشان از تغییرات نه چندان خوشایندی است که از مدتها در زیر پوست جامعه ما در حال رخدادن است . اگر چه این بیان شاید اغراق گونه به نظر برسد ولی شاید بتوان گفت :
تشییع جنازه مرحوم پورحیدری نماد تشییع جنازه بسیاری از سجایای اخلاقی در کلیت جامعه و بویژه در جامعه ورزشی ما نیز بوده است .
با مرگ امثال پورحیدری ها نه تنها نمونه های اخلاقی عملی کم و کمتر می شوند بلکه هم زمان در ساختار جامعه نیز این ارزشها رو به نزول می رود :
" باید فکری کرد ".
عبدالرحمان بابااحمدی
هفدهم /آبانماه/95
