صفحه هشتم از بیست و هشتمین شماره دو هفته نامه شعر وادبیات " بردل " وبگاه
"باران آمد،تابستان باران آمد!"
هفتاد وهشتمین نشست انجمن ادبی باران ایران(شاخه ی وحدتیه) اینبار دربدو تابستان باز هم در محل دبیرستان"امیرکبیر"،مثل همیشه با گردهم آمدن جمعی مشتاق ازاعضا، برگی دیگراز این درخت نشانده رابه یادگاری امضا کردند-جزعضوجدیدانجمن(خانم عهدیه کاووسی)که باشوق و آوردن شیرینی،برای اولین بار آمد و بی چتر به باران سلام گفت،ومهندس"حسین زیراهی"عضوقدیمی که بعد از دو سال غیبت واویلا! (که گله داریم ازش) دوباره آمد و عطر تازگی آورد،ازکسی اینبار(البته باشرمندگی)نام نمی بریم که شایدکسی ازقلم بیفتد.....البته عکسهای ارسالی موجودازطرف مدیریت وسخنگوی انجمن خودگویای همه چیز است.
نخست درغیاب سپیدموی حافظ خوان انجمن(اقای کشاورز)...اینبار غزلی از حضرت حافظ به انتخاب را آقای "حسین جعفری"(که به قول آقای استاد بابا احمدی ایشان ۸۰درصد بارفنی انجمن رابردوش دارد)قرائت فرمودند....سپس درچالشی تقریبن ادبی وعرف چنین نشستهایی،درفضایی آرام و معمول و با رعایت تمام جوانب استاد وشاگردی و در شان انجمن،آقایان"حسین جعفری"و"حاج اکبر بابا احمدی" در سطحی فراتر از هر نشستی در استان...ودرحد برنامه های چالشی ی رسانه ی ملی،چیزی درحدود دو ساعت(دوسوم وقت نشست)را به ایراد سخنرانی وخواندن مقاله اختصاص دادند.
آقای بابا احمدی،معضلات اجتماعی(باذکر آمارهایی)ورسالت ادبیات...داشتن سعه ی صدر و تحمل دیدگاههای مخالف و شنیدن و دیدن طیف منتسب به شعر به اصطلاح ابتذال را تا حصول نتیجه ی اصلاح آنان را شاید،خواستار بودند.آقای جعفری نیز به ذکر قالبهای شعری از"نظامی"تاکنون با ذکر مثالهایی....و بررسی وآسیب های شعر به اصطلاح"ابتذال" پرداختند.اینکه: این خود نیز نوعی شعر پذیرفته شده در قالبی با مخاطب خاص است که اکثر شاعران بزرگ نیز نمونه هایی دارند،اما آقای جعفری اعتقاد داشتند،درفضای مجازی ودر کانالهای اختصاصی شعر بعضن خانوادگی(مثل کارگاه انجمن باران) نباید فرصت عرض اندام به چنین شعرهایی داد.....فقط دریغ که چنین نشست وبحث چالشی که فکر کنم بازهم تسلسل داشته باشد،مخاطب انبوه تر و فایل صوتی وفیلم نداشته باشد برای معرفی بیشتر انجمن و سکوی پرتاب!
درپایان نیز که نشست تا۱۵دقیقه نیز به: "آخرین جمعه ی ماه مبارک"رمضان کشیده شد،به شعر خوانی شاعران حاضر اختصاص پیدا کرد وبعضن شعرهای درخور توجهی خوانده شد.مانده ام این چه رازی ست باران را که درست در لحظاتی که احساس میکنم داریم به قهقرای استیصال می رویم نشست به نشست تخصصی تر وکیفی تر می شویم!!
ببخشید،می خواهم گریه کنم از شوق بودن باران ازدیدن روی یاران......
البته ازقلم نیفتد که انگار از طرف نسوان شاعر(مثلن دیشب خانم شولی وبعصن خانم زال) گلایه هایی مبنی بر ندیدنشان ونشنیدنشان هست!!
این گوی واین میدان،باران که همه را به سویه خیس میکند،منتظر قدرت نمایی شیراوژنی وشیرآهن کوه زنانگی شماست با افتخار......
تا بعد....سبز باشید چون بهار
وپایدار همچون سپیدار
تیرماه ۹۶/علی حسین جعفری(بیدل)
