دومین صفحه از سی امین شماره دو هفته نامه شعر وادبیات " بردل " وبگاه

غزلی تقدیم به شما.پیش از خواندن ابیات لازم است نکاتی یادآورشوم.

نادانی واژه ای بیش نیست؛اما پر است از مفاهیم و مصادیقی که لحظه به لحظه کنارمان هستند.خوش به بخت آن که در دامش گرفتار نگردد.

از پس این پیرواژه کم اعتنا، چه بلاها که نازل شده ،چه حوادثی که اتفاق افتاده ،چه بدبختی ها که رسیده وچه های بی‌شمار که....

نگاه که کردم دیدم این واژه ی خطرآفرین ،حکما و فلاسفه و بزرگان راچه اندازه مشغول داشته!

ابن سینا و سنایی از آن به رنجش افتاده اند و فردوسی آن را دیوانگی می داند و گنهکاری خود را از او. نظامی آن را دام می خواند .سعدی و حافظ خودپسندی را دلیل آن ومولوی آن را تنها گناه در هستی می داند.در کلام پیشوایان دینی و مذاهب نیز بسیار مذموم و بی حاصل است.

اما تعریف اینشتین را خیلی زیبا دیدم:"دو چیز بی پایان است اول منظومه شمسی و دوم نادانی.در مورد اول زیاد مطمئن نیستم.

و اما غزل :

دریغا مانده ام تنها، امان از دست نادانی

فغان از بازی دنیا، امان از دست نادانی

چه بی حاصل فنا گردیده دیروز و هم امروزم

نوشته سر درِ فردا ، امان از دست نادانی

دلم در انزوای خویش فریادی اگر دارد

کند هر لحظه ای نجوا، امان از دست نادانی

نبودی تا سحر با من ،ببینی دردهایم را

پُرم از آه و های و وا ، امان از دست نادانی

کمی با من مدارا کن عروس پیر بی پیمان

چه خوشبینم به هر زیبا ، امان از دست نادانی