سی و یکمین شماره از دو هفته نامه شعر وادبیات " بردل " وبگاه
سی و یکمین شماره از دو هفته نامه شعر وادبیات " بردل " از وبگاه همدلی مزیری بی ورا را با افتخار تقدیم می کنیم . به رسم همیشگی در ابتدا در گلستان با صفا و فرح بخش شاعران دیارمان گلگشت ها نموده و از خرمن ذوق آفرین آنها خوشه ها می چینیم و سپس چهره ادبی این شماره را معرفی می نماییم .
در ادامه با بخش های متنوعی از جمله داستان های کوتاه ،معرفی کتاب و .... همراه می شویم . امید که مورد پسند طبع شما ادب دوستان واقع گردد .
***
کجاست؟
فصل باد موافق
که غیرت از شانه های دریا برگیرد
و شبانگاه
ماه از قبل آن،
با تشکیل هاله ای از خرمن مدور
به حرمت برسد
کجاست؟
مادینه استراتوس عصاره ی آبها
که وقتی
زهدان پا به عنقریب وضع حملش
به شماره می افتد
نرینه چکادهای سرفراز
حافظان شرف نوامیس دشت و جلگه
دست بر دیده نهند
به رعایت سنت دیرینه
عفت و پاک چشمی نماد جنوبی
تا بی بی رباب یله معذب نباشد
زایش باران را
لطیف زاده ی سیخک اریب
بر سجاده ی گرد گرفته (مشیل)را.
کجاست؟
تلألو شمشیرک فرازگاه دور
که امید
در نی نی چشمان چوپان بنشاند
و در دلمشغولی گله
شبان بر تپه ای مشرف
بر خوان یک نفره ی خویش
به سور بنشیند
و گله پا
تکانی به خود بدهد
مزد چند خرمایی که از چاشت پیچ چوپان
روزی دارد.
کجاست؟
آسمان غرمبه ی هار
که گرگ در استتار غریوش
خود را
به پشت (قاش) برساند
و از هم درآمیزی بانگ (هلا هلا ی) بابا پیر
و هوفه ی باد،
(سختوک)پناه برده در روزن دل به توفان بسپارد
و فردا روز از زخم (پروکه)
بر تن تپه های مجاور
روستا زادگان (خاچ)های گندمی
بر چاله های آتش بگذارند.
*****************
گوسفندان هم سر به هوا شده اند!
آخر باید:
دشت به سبزه بنشیند
نخل سخاوت بپاشد
کوه تاول (گمپال) بزند
خورشید سر بشوید
پیرزن (چلوس) بیندازد
رودخانه (پزو) بیاورد
(داغو) بوزد
(تلنگون) بگندد
(سوم) بیاید
سگ در زنبیل بخوابد
بر دیوارها (الورد) سبز شود
بهمن موج بزند
(کره دزد) دسته شود
(ملو) سرفراز شود
(جیکه) گر کند
مار آفتاب بگیرد
دی عید بیاید
شب برود و روزهای نو بیاید
زمین سرخ و هوای یکدست غبار
که جمبازه برنمی دارد.
علی حسین جعفری
***
چگونه شد که به تومبتلا یم
چنان که آسمان به خورشید.
دردهایی که ازمن میربودی
وستاره ای که گوشه ی دفترم
پاداش میگذاشتی
دستی پرازشوق
توراتاهمیشه نگه میدارد
باتو
شاخه ای به خنده شکوفا،
باتو
میدوم تاصبح،
تارهایی دریا برسینه ی ساحل
میپوشم ابریشمی
پرازجشن شقایق
تکه ای مه آلود
ازبهار
تاحجاب این آبشار
رهامیکنم
بادبادک شادابی
درآسمان این سامان
کبری زال
***
توی لاک خودم بودم
رد پای تو را دیدم
آمدی تو کجا؟از کی؟
من چگونه نفهمیدم؟
شکل خنده من گیرا
شکل گریه من آرام
شکل دیگر من بودی
حالتی که پسندیدم
ازدحام عجیبی داشت
حال و روز خیابان ها
هرکه راه خودش می رفت
من به سمت تو پیچیدم
بغض بی سببی در من
هی مچاله/ترم می کرد
جای سینه ی بالش ها
روی دوش تو باریدم
باغ سیب اساطیری
زیر سلطه شیطان بود
بوی فاجعه می آمد
پیش پای تو غلطیدم
آسمان خودم بودی
مثل ماه و ستاره و...
نه ...
-کرم کوچک شب تابی-
توی مشت تو تابیدم
لای حنجره ات رویید
بوته بوته ی احساسم
من شکوفه شعرم را
از صدای تو می چیدم
ای تو درک من از بودن
ای تو سهم من از دنیا
ای شبیه خودم با من
من شبیه تو کم دیدم
#روشنک_شولی(حوا)
***
زیبا
زیبا ،
از من عبور کن.
و قرینه ام باش.
روزی دستم را خواهم گرفت.
شبی پایم را را خواهم دوید.
همه ام را خواهم شنید :
#فراغت آمد.
#سپهر آمد.
فکر زمین پر پر شد.
عبور همه از هم را....
یاسر یوسفی
***
لبخند می زنم
زخمی
دهان باز میکند از درد
#شیرین_ترابی
#از مجموعه ی درختی در دهان ماه
*****
بگو ای دل مگر مادر بدیدی؟
که اینگونه به آغوشش پریدی؟
چه میشد جای رفتن از لبانش
دو توت از طعم لالایی بچیدی؟
**
هوای خانه،خوابش را بدیدی؟
دلِ کوچه، نبودش را چشیدی؟
پلاکِ نبش کوچه، عاشقی تو؟
که اینگونه به راهش سر خمیدی؟
ابراهیم حیدری
