به ياد فرهنگي فرهيخته زنده ياد
در آستانه روز معلم هستيم . در اين پست مي خواهم از معلمي شايسته و درد آشنا صحبت كنم : زنده ياد اصغر دانشمند . همو كه كنون در بين ما نيست و با تمام احساسات ونام نيكش بر اذهان نقش بست و ماندني گرديد .
معلمي كه سابقه و عمر تدريسش به دو سال نكشيد و در اين زمان اندك معلمي به تمام معنا معلم بود و بدان افتخار مي كرد . زحمات بي شائبه ي دو ساله وي بي نتيجه نبود . بهترين نتيجه ، در امتحانات نهايي و كنكور سراسري . در لابلاي دستنوشته هايش در باب معلمي و مدرسه به اين نوشته ها برخوردم : " ... به نظر من مدرسه بايد به دانش آموز كمك كند تا جامعه خود را بشناسد و در تصميمات فردي و اجتماعي عاقلانه و آگاهانه عمل كند . از تاريخ و تغييرات اجتماعي با خبر باشد و نسبت به خود و ديگران احساس مسئوليت كند . مشكلات اجتماعي را بشناسد و بتواند در تصميم گيري هاي اجتماعي ، سياسي ، اقتصادي و فرهنگي جامعه خود شركت كند . قادر به ارزشيابي و قضاوت صحيح باشد . همه چيز از مدرسه شروع مي شود . فاصله گرفتن از ارزشهاي اقتصادي كه ارزشهاي اجتماعي و معنوي را زير پا مي گذارند ، آدم شدن ها ، پيشرفت ها ، و ..... با اصلاح مدرسه ، افراد و در كل جامعه ساخته و مهياي پيشرفت مي شود . "
اين پست را با يكي ديگر از دستنوشته هاي اين عزيز سفر كرده به پايان مي رسانم و به اصغر عزيز ، اين دوست و همكلاسي دوره دبيرستان خود ، پيشاپيش روز معلم را تبريك و تهنيت عرض نموده و مي گويم كه يادت هميشه در دل همشهريان خواهد ماند .
" به فردا خيلي اميد دارم و از فردا خيلي فاصله دارم . نامردي ها ديده ام و دم بر نياورده ام تا شايد فردا فراموشش كنم . باور نكردني ها شنيده ام و باور دارم كه دردمان را باور كردني است درمان شدن .
تپش قلبمان را به او سپردن گرچه سخت است به هوس ره ندادن .... . نازش را گاه گاهي خريده ايم و به نيازمان رسيده ايم ، چه بسا صداي گرفته امان را شنيده و به خود نياورده كه خطا كرده ايم . اميد كه اين بار نيز در صباحي ديگر نشاط را به ما ارزاني دارد و خويش را به بزرگي خود به ما متوجه سازد . "
