قابله
داشتم کتاب " آسمان لندن زیاده می بارد " اثر علی اکبر شیروانی که روایتی از مسافران لندن دوره قاجار می باشد رو می خواندم که در صفحه 190 کتاب در مورد قابله مطالبی نوشته بود که برایم جالب بود و داشتم فکر می کردم چقدر ایران ویژه ولات خودمون در این مورد پیشرفته تر از لندن بوده ایم . خدا بیامرزه ننه خیری رو - یازدهم دیماه 97 به رحمت خدا رفتند - ایشان ، مادرشان و... چقدر پیشرفته تر از چشم رنگی های انگلیسی بودند . و اما متن کتاب :
" ... چون روز به نهایت رسیده بود شب مجمع آراسته ، جمعی از یاران صحبت جمع آمدند و از هر طرف سخن راندند تا گفتگو به وضع حمل زنان انگریز رسید و حرف به طول انجامید . از آن اوضاع که قابله از برای نسوان انگریز معین نگشته بلکه قابله وضع حمل مرد می باشد خنده بر من دست داد .
یاران گفتند وضع حمل نسوان ایران چونست ، گفتم زنان قابله متعدده حاضر شوند و آن طفل که متولد شد ایشان پرستار طفل و غمخوار مادر او خواهند بود. ایشان گفتند خوب قاعده ایست .یکی از لردان گفت زنان انگریز به سبب باریکی کمر بسیار از درد زادن عجز دارند بلکه اکثر تلف می شوند . من گفتم چند نفر از زنان کامل خود به ایران بفرستید تا چندی به تربیت زنان قابله ایران قابله شوند و باز گردند . شاید زنان کمر باریک را از درد مردن توانند رهانید - یاران رای مرا پسندیدند".
پ. ن : مامای محلی و مادر فداکار شهروندان وحدتیه ای، خیرالنسا نصرالهی درسال ۱۳۰۳ در شهر وحدتیه متولد شد واز سنین جوانی تا کنون مشغول خدمت به خلق الله و تلاش وهمت شبانه روزی درعرصه بهداشت،خانواده و سلامت زادو ولد فرزندان این شهر بوده است.توان، همت،تلاش خداپسندانه و تجربیات گرانبهای وی در دورانی که زایشگاه و امکانات بهداشتی، درمانی و پزشکی وجود نداشت مانند فرشته نجاتی بود که شامل حال شهروندان وحدتیه ای وساکنین روستاهای همجوار نیز میگردید و از این حیث نام نیکی از وی به یادگار مانده است.
