به بهانه دوازدهم اردیبهشت ماه ، بهارگشتِ وبگاه همدلی مزیری بی ورا
(خرم آنکس که در این محنت گاه خاطری را سبب تسکین است)
پروین اعتصامی
نمی دانم در این سالهای قلم زدن و گرد آمدن دوستانِ جان در این محفل همدلی تا چه اندازه موفق بوده ایم ؟ آیا دلی را نواخته و جانی را برافراخته ؟ بار اندوهی را از دوش ِ دلی دردمند برداشته و دانه ی نویدی را در جانی نزار و نومید کاشته ؟ محیطی امن بوده که ادعایمان همانا همدلی را اشاعه کرده باشد ؟ نوشته ای در لابه لای حجم اطلاعات بوده که به دل آگاهی و روشن راهی منجر شود ؟ رسالتمان که همانا پلی به زندگی آبا و اجدادی و شناخت زندگی پر از مشقت اما یکرنگی آنها را به جا آورده ؟ وحدتیه را آنگونه که هست از طریق معرفی فرهیختگانش شناسانده ؟ صدای انجمن ها، همایش ها ، و رونمایی ها را به گوش مخاطبان رسانده ؟ انگیزه ای دوچندان برای شاعران نوپای وحدتیه بوده ؟ چشم اندازی دلنواز از زادگاه و طبیعتش بوده ؟
کوتاه سخن کنیم . تمام تلاشمان آنگونه بوده که به قول استاد کزازی سخنی که روی خروجی می رود " ...کَش و دلکش باشد و آتش وش ، که خرمن های تیرگی ِ تن را فرو سوزد و دل را برفروزد ".
همچنان بر این عهد استواریم و به محیطی با عنوان وبگاه که برای خیلی ها در این عصر دیجیتال وپست مدرن شاید پیش پا افتاده باشد وفاداریم و برای آرامش دل خود و دیگران می نگاریم .
وبگاه چه باشد ، چه نباشد برای آنانی که تشنه ی آگاهی از پیشینه ی فرهنگ و دیارمان بوده مانا شده و نام بلند " مزیری بی ورا " بر تارک آن خودنمایی می کند .
در پایان آنچه بر من است یادآوردن از عزیزانی است که در این سال های سال با نوشته های خود زمینه بالندگی این کودک هفت ساله را فراهم آورده اند .از اساتید خودم که مشوق من بودند و این همرهی و هم گامی را هنوز در دل دارند .
پیشاپیش ضمن تبریک دوازدهم اردیبهشت ماه ، بهارگشت ِوبگاه همدلی مزیری بی ورا ، به تمامی همراهان ،از درگاه دوست ، شادکامی و همنشینی روز افزون با " کتاب " را برای یکایک آنان خواستارم.
سید حسام مزارعی
