ما خاطره را قاب نمودیم و سرودیم
یک عمر گرفتار ِ خط ِ خاطره بودیم

 

معلم عزیزم !

   تمام دار و ندار من کوله باری ست از آموخته های جنابعالی تا در این چند روز وانفسا به امید زنده باشیم ... تلاش کنیم انسان باشیم ... دستی گیریم ... زندگی را دوست داشته باشیم ... قدردان باشیم و بر گرده زمین باری اضافه نباشیم .

نمی دانم تا چه اندازه درس هایت را که عاشقانه خود را وقف ما کردی یارای پاس کردنش بوده باشم ... اما مطمئنم که تلاش کردم در این وادی قدم بردارم ؛ حال اگر اینگونه نبودم گناه از منِ شاگردِ ناسپاس است که آنگونه که باید ... نبودم .

یاد باد واژه های همیشه مانا در اذهانمان :

تخته سیاه ، هم شاگردی ، محیط مدرسه ، گچ ، تابلو پاک کن ، مدیر ، معاون ، بابای مدرسه ، نیمکت ،  بوی خوش لباس نو اول مدرسه ، جلد گرفتن های کتاب جدید ، درس ، مشق های شبانه، شب های امتحان ، دفتر کاهی ، مداد و ... " معلم " .

سلام ابدی من نثار گام های استوارت ، ای عصاره مهربانی و ایثار و عشق . پیشاپیش دوازدهم اردیبهشت ماه ، در دل این روزهای ناخوش سپری شده کرونایی گرامی باد .

 

دوست دار همیشگی شما و نقش مانایتان

سید حسام مزارعی