شب های ولات
شبهای ولات روی تخت های در دل فده( حیاط) می گذشت با پشه بندهایی که چهار طرف تخت بوسیله ی چهار شهار، عنهو یک چهار دیواری بسته بودند. مروک ها لامصب عجیب نیشی داشتند و بالاخره راهی پیدا می کردند که زیر پشه بندها بیایند و از خون دست و پاهایمان سیراب شوند. پهنه ی آسمان پرستاره ولات چقدر دیدنی و تکرار نشدنی بود و پریدن ستاره ای از کنج و گوشه ی این پهنه به زیبایی آن کمک می کرد و گاهی هم عبور نقطه ای نورانی از هواپیمایی که چقدر آرزوی خلبانی را تا جوانی و امتحان و قبولی و رد شدن به خاطر یک سانتی متر قد ... با خود حمل کردم و دیگر دست نیافتنی شد. آن زمان ها که هواپیمایی رد می شد من در دنیای کودکی ام خود را در لباس خلبانی چقدر تجسم می کردم و یا آن خاطره ای که سایه پدر نبود و داشت در جبهه ها برای مام میهن می جنگید و از تخت که می خواستم پایین بیایم پایم لیز خورد و نیمی از پوست کمرم را لبه ی تخت با خود برد و چه دردی کشیدم آن شب.
خروس های همسایه در سکوت شب و در زمانی که سیاهی شب هنوز گسترده بود قوقولی کنان می خواندند و صدای دلنشین شان به جای بدخواب کردن، لذت بخش بود و خدا می داند که چقدر دلم برای آن صداها ... آن آسمان پرستاره ... آن پشه بند و... تنگ تنگ است.
خیلی از صبح های کودکی، این خروس های دم دمای سحری نبودند که ما را از خواب خوش بیدار کنند بلکه گذر نور و گرمای خورشید بود که از سوراخ های ریز پشه بند می گذشتند و صورت هایمان را قلقلک می دادند و وقتی بیدار می شدیم که تک و تنها روی تخت مانده و زندگی در جریان و سفره ی صبحانه ای که در گوشه ی حیاط، زیر پنجره و در سایه دیوار پهن شده و ما را فرا می خواند.
بزرگتر که شدیم و وقت مدرسه ... طنین صدای رادیو دوموج پدر در کنار سفره صبحانه ای بود که با آهنگ خاطره انگیز برنامه تقویم تاریخ ...« در چنین روزی ... » یکی از برنامه های همیشگی قبل از بدرقه به مدرسه بود.
امید اینکه تونل زمانی را به دنیای کودکی های هم سن و سالان با این چند سطر کوتاه باز کرده باشیم. شما نیز شبهای قدیم ولات را از منظر خودتان برایمان به تصویر بکشید که هم برای بزرگان، خاطره بازی باشد و هم برای فرزندانمان روایتی از زندگی قدیم آبادی باشد.
