این که دنیا نیست
خانه ای است    که حفاظتش را به مرگ سپرده اند.

دارم سعی می کنم
به زمانی برگردم    که جنگی نبود...
امّا به یاد نمی آورم!

کودکی مان
با بی چراغی در شب آغاز شد
و در چمن و باغ نیز
بَر تَنِ هوا
لباسِ دود پوشاندند
و با زبانی که قادر به فهمِ آن نبودیم،
به دستِ تاریکی مان سپردن
و در مرزِ دلمان به جای گُل گلوله کاشتند!
                ***
ما آنقدر بزرگ نبودیم
که با عفریتِ جنگ آشنا شدیم...
و کِسی به مِهر نگاهمان نکرد!
که نگاه کردن به مِهر    از خنده است
و خنده        از لبِ سرخ می آمد
نه چشمِ سرخ.
                    ***
از بی چراغیِ خانه
به حیاط می رفتیم...
می دیدیم: که ماهِ عاشقِ ماه نیز
در آینه ی حوض
از موجِ ترس و گلوله   صیقلِ رُخ شکسته
و بی اعتبار شده ی جمیل هم
دیگر نمی تواند:
-سَری از خویش شانه کُنَد با عشق!
                 ***
می خواستیم
در انشای مان از درختان بنویسیم
نه آدم ها...
که ازشان چیزِ زیادی نمی دانستیم
چون
در دنیای دوستیِ کودکی
و مالامال از خواب و خیال
درخت   بالاترین ارتفاعِ تا خدا بود!
اما درختان نیز
بالای بلندِ خویش
پوسته پوسته
و شاخه شاخه
تِنه می تراشتند
از وفورِ سرب
در فتوسنتزِ مسموم شان
از جنگ!
               ***
ما بزرگتر شدیم...
و بسیار سفر نکرده
پُخته ی یک شبه ی دیگِ جنگ
و قطعیتِ جاودانه بودن مان را
                             آیه آوردند!

پس، رفتیم
تا نمایشِ زخم بر چهره ی همنوع
                            مشق کنیم...

گاهی
رفیقت که تا ساعتی پیش
چون قُمریِ عاشقی کِنارت بود،
می دیدی:
- چون تِمِشکی لِه شده
در آفتاب رنگ عوض می کُنَد.
و تو در اَنبوهِ کُشته ها
نمی توانستی حتا به خاکش بسپاری
و می سپردی به دستِ خدا!
و قدمی آنطرفتر خودت نیز
وبالِ گردنِ زمین می شدی...

تا مگر پرندگانی
در گذر از آوردگاه
قصه ی مُچاله گی ات
در خاک و خون را
دیده باشند،
و کو؟
باغی...
برکه ای...
که بنشینند
و خاطره های خونین بخوانند.
                 ***
دنیای در محاصره ی جنگِ ما
               اِنگار سرِ صلح ندارد!
برای مَردمی که به یاد نمی آورند
از کِی پنجره هایشان به روی آوازِ گنجشک ها
بسته است!

و من نیز
پُشتِ یکی از همین پنجره های بسته
                             به روی دنیا
چشم انتظارِ سفرِ صلح به خوابم
                            آخر می میرم!
                  ***
و این جنگ
عاقبت با خودش چه خواهد کرد؟
وقتی آنقدر کبوتر بپرانَد از بام
و بُمب منفجر کُنَد   صبح تا شام

این که دنیا نیست
خانه ای است   که حفاظتش را به مرگ سپرده اند!

 

 

علی حسین   جعفری( بیدل)
تابستان( شهریور) سال۱۴۰۰