پیام سردبیر

 

 

 

در زمانه ای که به موجب تکنولوژی همه چیز سرعت گرفته است، انسان ها نیز به تبع آن با سرعت در حال دور شدن از هم هستند و هر کس در جزیره ای که گویی خودش به تنهایی ساکن است، غرق در روزمرگی هایش دست و پایی می زند. چاره ای نیست جز آنکه با همین تکنولوژی، ما بین جزیره هایمان پلی بزنیم. باید دنیای واقعی را از شکم این نهنگ سیری ناپذیر ( دنیای مجازی) زنده بیرون بیاوریم.

موضوع دیگر آرزوها و حسرت های شهری مان باعث شده که یادمان رفته که مادری چشم انتظار(ولات عزیزمان) به نفس های گرم فرزندانش زنده است و قلبش با بودن آنهاست که می تپد.

در یک دهه ی پیش فضای همدلی مزیری بی ورا کوشیده است نقش این پل را با تمام توانش برای فرزندان دورافتاده ی این مادرِ چشم انتظار بازی کند. تلاش کرده برای این مادر گران سنگ، به حق پسری کند(امیدوارم که توانسته باشد). خوب است نگاهی به آرشیو وبگاه بزنیم و از زبان یکی از فرزندان دورافتاده این مادر، دکتر علی جعفری، وبگاه را به نظاره بنشینیم که:

« وبگاه برای ما همشهریان که در غربت زندگی می کنیم به سان پنجره ای ست که هر وقت دلمان برای ولات تنگ می شود، می رویم کنار آن، پنجره را باز می کنیم، تمام کوچه پس کوچه ها و خیابان های آن را نظاره می کنیم و هوای روحبخش آن را تنفس می کنیم، از اخبار و رویدادهای آن مطلع می شویم و دلتنگی مان که برطرف می شود پنجره را با خشنودی می بندیم و زندگی را از سر می گیریم».

 یادمان نرود که نقش همراهان عزیز را فراموش کنم که اگر انگیزه ی این عزیزان نبود، ماندن در این مسیر سخت فرهنگی و ثابت قدم بودن میسر نبود؛ چرا که بی شک کار فرهنگی طاقت فرساترین، پیچیده ترین و ظریف ترین فعالیتی است که می تواند جامعه را رو به جلو حرکت دهد. به جز انگیزه دادن، مطالب نغز و پرمغز این عزیزان همراه بود که به غنای این فضای همدلی می افزود. باز هم سری به آرشیو وب می زنیم و از دریچه ی نگاه استاد عزیز "حسین جعفری" به وبگاه می نگریم:

 « نهال نودمیده ای را که سید حسام به نام وب مزیری بی ورا چند سال پیش غرس کردند اکنون درختی تناور و سایه گستر گردیده که در قالب مظاهر شکوهمند فرهنگ، ادب و علم و دانش مردم وحدتیه به جهانیان ثمر می دهد و ریشه در زمین جهت بالندگی و توسعه ی این شهر با آبیاری اندیشه های توانای بزرگ مردان و شیرزنان این دیار استوارتر می کند. امید است این آیینه ی صاف و درخشان که هر کسی می تواند جلوه های زیبای علمی، ادبی، هنری و کاردانی و اندیشمندی خود را در آن به وضوح بنمایاند هر روز افزون از دیروز صیقلی و صاف و به درخشندگی آفتاب بماند" .

 در روزگارانی که این مادر، به ناحق مهر بدنامی اش را چند سالی تعدادی امضا کرده بودند این فضا تمام توانش را نهاد تا در راهی که می دانست کار فرهنگی و زیرساختی سخت است و زمان بر، اما به مدد فرهیختگانش، استوار قدم نهاد ... از پیشینه ی فرهنگی اش، از آداب و رسوم گذشته اش ، معرفی این دیار مهر از دریچه فرهیختگانش و... نوشت. مناسبت ها را سعی نمود پاس بدارد. برای هر مناسبتی چه هفته دفاع مقدس باشد، چه روز معلم ، چه نوروز ... همه همراه با ویژه نامه ای بود. مستندسازی و آرشیو وبگاه روز به روز پربارتر و فربه می شد و سال های بعد به عنوان مأخذی برای نویسندگان همشهری و غیر همشهری شد و دلایل این مدعا نیز زیاد. انجمن های ادبی که راه افتادند این وبگاه بود که نقش معرفی شاعران این دیار را به عهده گرفت و بازتاب همایش ها و نشست های انجمن شد.

 

همواره گفته ام که با وجود داشتن دو کتاب به چاپ رسیده و یک کتاب در شرف چاپ، من کتاب چهارمی نیز دارم که برایم ارزش و ارج و قرب آن خیلی بیشتر از مابقی است. کتابی است گشوده و به قول دوست عزیزم علی حسین جعفری که:" صفحه بر صفحه زاییده و ... به نام «فضای همدلی مزیری بی ورا» .

 

و اینک باز با ویژه نامه دیگری به مناسبت گرامیداشت اول مهر و بازگشایی مدارس همراه شما هستیم.

مجموعه پیش رو مشتمل بر پنج بخش می باشد. در بخش نخست با عنوان کوچه خاطره ها پلی به دهه سی و چهل خورشیدی می زنیم و با دانش آموزان اولین مدرسه ولات، دبستان کاوسی مزارعی همراه می شویم. در بخش دوم، همنشین شاعران خوش ذوق هم ولاتی شده و در بخش سوم با خاطرات دهه پنجاه و شصت خورشیدی دانش آموزان دیروز، قدم در کوچه خاطره ی 2 می گذاریم. در بخش چهارم همراه می شویم با خاطرات دبیران مدارس و در فصل پنجم با عکس نوشته ها، گذشته هایمان را مرور می کنیم. پایان بخش این مجموعه نیز عکس ها و مستندات تاریخی مرتبط با پیشینه فرهنگی شهر وحدتیه می باشد.

 

امید اینکه ویژه نامه ی پیش رو در روزگارانی که به واسطه ی این ذره منحوس و پاندومی کرونا، مدارس دو سالی هست که به صورت مجازی برگزار می شود و حس و حال هر ساله ی بوی کتاب نو، لباس نو، کیف و دفتر و... به مشام نمی رسد باز هم بتواند پلی باشد که در کنار زنده کردن آن حس و حال همیشگی بوی خوش مهرماه را زنده و یاد و نام شاگردان دیروز و دبیران ارجمند را گرامی بدارد.

 

 

 

 

 

 با احترام – سید حسام مزارعی

شهریور ماه 1400