یادش به خیر

پاییز     آن روزا

اصلن شباهتی به پاییز حالا نداشت !

*********

آقای ویل دورانت

اجازه بده

به نوستالژی پناه ببریم

و به گذشته ی خویش افتخار بکنیم،

آخر این مسئله اش فرق می کند !

و به پای شکست مان مگذار.

مهر که می آمد

" پاشلی " ها " لکر " زده

و " گمبو خور کن " پاهایمان را توی یک کفش می کرد

                                                               که چه نشسته اید؟

سال در راه است و ...

*************

مهر آمده بود

بوی کتابهای نو                همه جا پیچیده ،

" خیام "                        ایستاده بر  ستون های سیمانی

                            برایمان آغوش گشوده بود

و مسئولین آشنا

آماده بودند              تا پسران مجازی شان

                            بر سفره ی میز

به ازدحام خوشایند برسند

و در آینه ی تخته سیاه

به گرد گچ و سحر واژه

                          روی بشویند.

***********

ادبیات

همیشه برای ما شیرین بوده است

و شیرین تر وقتی               که معلمی

" آرش " وار             تمام توانش را گرفته باشد

 تا تو                   ایستاده بر سه پایه راهنمایی

پنجره بر دوش                نسیم های وزیده از راه های نرفته

                                                 موهایت را نوازش دهد !

***********

فراموش نمی کنیم :

نه اضافه

که " حروف اضافه " را

وقتی که گفت : بچه ها ، " به ، با ، بر ، برای ، بهر ، از ، در "

                                   و بسیاری چیز های دیگر .

اکنون

آغوش ما  

سرایی ست         در پرانتزی باز

که " شولی "

این پرستوی هجرت نکرده ی جنوب

که به هزار جهت

در قلب های ما              پرتو افکنده است،

در آن آشیان دارد .

              

                     

علی حسین جعفری، شاعر و بازنشسته نیروی دریایی