شعر محلی از همشهری ابراهیم حیدری
آرمونم سي یه روزی که بشینُم دلِ خَش
دیرِ غُرغوُ، سرِزمْسون، ورِ دلبر، کرِ تَش
نونِ حاجت بپزه ري تُوِیه مجلسمون
گپِ خَش گُل کنه سی قاتقِ چَروِ تو تِکَش
لوُوِ خندَش کُمِ خوش و گُلُپِش وابو گنُم
چیشِلِش خُرمیِ خشت و دهنش اُو دره خَش
بازیاری کنه تا ري چمِ عقلش دلِ موُ
سینه خرمنجیِ عشقا بو وُ چیشُم بنه کَش
نه همی اُنکشه وا بو در خوشبختیِ موُ
نه همی کَش بو وِ یا سهمِ مو وابو دو سه کَش
بلکه وا بو دهنِ گُل ردِ عمری هلِ گُنج
تا که هی مِر بکشه سیرِ عسل وابووِ وَش
ابراهیم حیدری
سه شنبه بیستم مهر ۱۴۰۰ 22:34 سید حسام مزارعی
