یادش بخیر دوران نهاتری. وقتی جوون بیدیم و تو تیم فوتبال شاهین ولاتمون فوروارد بازی می کردیم. های وهویی داشتیم. با یه ریتم خاصی 5 تا سوت می زدیم همگی می گفتیم شاهین. تماما پیراهن سفید می پوشیدیم. یه جمعه که روز تعطیلی بید با تیم پرسپولیس ولات بغلی، مسابقه داشتیم. دعوتشون کرده بیدیم تا تو ولات خودمون بازی کنیم.

روز جمعه عصر، ساعت 4 فرا رسید. همه لباس یک دست سفید پوشیده بیدیم. منم دلم خش که امروز فورواردم و یه گل پله ای می زنم. تیم مقابل هم تو زمین خودش گرم میکه.

تیم داوری قرار بی از برازگون بیاد. تو بچیل تیم یه رقیبی هم مو داشتم اسمش حسین بی و فوروارد بازی میکه. یه لحظه دیدم حسین از باغ اومد کنار زمین داره لباس می پوشه بیاد تو زمین بازی. تمام امیدم ناامید شد. خلاصه اومد وخودش گرم کرد وشانس بد ما تیم داوری نیومد.

حسین سیاستی کرد و تو وسط جمع گفت مو فلانی که مو باشم رو برای داوری قبول دارم. خلاصه بچیل تیم هم قبول کردن.

منم پیش خودم گفتم یه آشی سیت بپزم که سه وجب روغن روش باشه. گفتم داور وسط نمی تونم. اما داور کنار می تونم. بالاخره دو نفر هم پیدا کردن و تیم داوری با عضویت من تشکیل شد. رفتم طرف زمینی که حسین فوروارد جای مو اومده تو زمین بازی. تا حسین توپ تو پاش میومد ما پرچم می بردیم بالا و آفساید می گرفتیم. عقده دلمه وش خالی می کردم. نگذاشتم تا آخر بازی تکون بخوره که گل بزنه. آخر نیمه دوم تو نیمه زمین خودشون توپ رو برداشت و بین بازیکنل دریبل داد و پاس داد اومد بره گل بزنه، ما باز پرچم بردیم بالا.

حسین توپ رو با عصبانیت تو دست گرفت و محکم به زمین زد و اومد طرف مو. گفت: عامو !؟!؟..جون خودت بیا برو تو زمین. ای توپ که تو زمین خودمون آوردم کجاش آفسیده؟

من هم جلو تماشاگرل ولات گفتم پوزت تو آفساید بی. با ای حرفکو عقده دلم وش خالی کردم.

 

حاج محمد علی حیاتی