روز وحدتیه و بی روغن سرخ کردن های اخیر
به نام خدا
روز وحدتیه و بی روغن سرخ کردن های اخیر
احمد خواجه حسنی
حسب یکی از مصوّبات سال ۹۴ شورای اسلامی شهر، به جهت پاسداشت و ارج نهادن به قدمت و دیباچه ی این کُهن دیار نفت و نخلستان، بیستم اسفندماه روز وحدتیه نام گذاری شد.
این نام گذاری و ارجح پنداشتن، فرصتی برای تکریم و پاسداشت، فضایی برای معرفی و شناساندن ظرفیت ها، توانمندی و پتانسیل های موجود شهر در زمینه های مختلف و ایضاً بستر مناسبی در راستای تحکیم همبستگی اجتماعی و تثبیت وحدت و همدلی مردمان وحدتیه این گوهر گران بهای دشتستان است.
مردم وحدتیه امّا بر خلاف رویه مرسوم، با اعمال استانداردهای دوگانه ی مجموعه شورای اسلامی و شهرداری در قبال برگزاری مراسم نکوداشت روز وحدتیه، امسال نیز از برگزاری مراسم گرامیداشت محروم مانده اند، متولیان امر علی الظاهر اپیدمی کرونا را علّت اصلی عدم برگزاری مراسم اعلام نموده و فعلاً به ارسال پیام تبریک و انتشار یک کلیپ در حد رفع تکلیف قبول زحمت فرموده اند.
در این باب دو نکته بیش از هر چیز قابل توجّه است،نخست اینکه با توجه به اظهارات مبتدیانه و غیر قابل اغماضِ طرّاح کلیپ، انتشار آن یک خطای فاحش راهبردی بود که شوربختانه مرتکب شدند!
اینکه از کدامین زاویه و با چه عینکی وحدتیه را شهر کوچکی می بینند و چه اجباری است که با استناد به رفرنس های تاریخ گذشته و منسوخ، جمعیت واقعی شهر را تا به این حد کاهش داده و بی پروا به انتشارش تن دهند در نوع خود نیازمند تأمل،تعمق و آسیب شناسی است...
با دلالت بر کدام مأخذ، جمعیت شهر را یازده هزار نفر برآورد کرده اید؟
چرا اذعان دارید، وحدتیه شهری کوچک است؟
حتماً با این طرز نگرش و با همین فرمان قصد دارید مصوبه ی بخشداری را برای وحدتیه اخذ کرده و جامعه هدف را محول الحال گردانید؟
نگارنده بیم آن دارد که با اراده پولادینی که در پشت چنین دیدگاه و رویکردی وجود دارد، وحدتیه را به عنوان مرکز شهرستان برگزینید و برازجان را از محوریت ساقط کنید!!!
یحتمل قصد داشتید نام وحدتیه را محترم شمارید، افسوس که با انتشار این کلیپ و اظهارات ناصوابش وجهه، اعتبار و جایگاه اجتماعی وحدتیه را در سطح استان تنزّل بخشیده و ذلیلش کردید!
مادامی که با داشته های به حق خود در تقابل هستیم چه انتظاری می توان از مسؤلین شهرستانی و استانی داشت؟
متأسفانه نمی توانم حسرت خود را از رخداد این خودزنی ها و فرصت سوزی ها پنهان کنم.
ایده های ملال آوری که طوطی وار تکرار می شوند و نه تنها به نام وحدتیه جلا نمی دهند مع الأسف باعث سرخوردگی و مصائب جمعی است.
اصلاً مراسم بزرگداشت پیشکش، لطفاً منزلت شهر را بیش از این خدشه دار نکنید!
تو که نوشم نهای نیشم چرایی
ته که یارم نهای پیشم چرایی
ته که مرهم نهای بر داغ ریشم
نمک پاش دل ریشم چرایی
ثانیاً، در روزهای اخیر روند محسوس کاهش موارد بستری های کرونایی و خروج از وضعیت قرمز را شاهدیم، دست بر قضا ظرف چند روز گذشته مراسم هایی بدین سان در برازجان مرکز شهرستان و بخش شبانکاره برگزار گردید که در هر دو شهر یاد شده، کثرت و تراکم جمعیتی فزون تر از وحدتیه داشته و از کرونا باکی نداشتند و فارغ از حواشی، اتفاقاً موجبات امید آفرینی و شور و نشاط اجتماعی را برای مردمان آن شهرها فراهم آوردند.
در باب امید و نشاط اجتماعی همین بس که امروزه روز شادي و نشاط به عنوان یک شاخص کلان مرتبط با توسعه، رضایت اجتماعی و کیفیت مطلوب زندگی به شمار می روند.
بدون تردید با ارتقاء و ترویج فرهنگ امید و نشاط است که از میزان جرائم در جامعه کاسته می شود، چرا که بر اساس پژوهش های علمی صورت گرفته، شهروندانی شاد و با نشاط به فعل و انفعالات خشونت بار روی نخواهند آورد.
علی ایحال این بی روغن سرخ کردنی هایمان فقط در گرامیداشت روز وحدتیه خلاصه نمی شود، مراحل متعددی را به بهانه های مختلف بی روغن سرخ کرده و عملاً فرصت سوزی کرده ایم.
تأخر و تقدم در تصمیماتی که به منافع و مضار عمومی ارتباط دارد عیار یک شخص مسؤل را معین می کند.
حصول رضایت اجتماعی در حوزه تئوری و نظر ساده به نظر می رسد ولی در صحنه عمل قطعاً از پیچیدگی های راهبردی و تخصصی برخوردار است که کار هر کسی جز یک مسؤل دردمند و متعهد نیست، مدیر یا مسؤلی که در تعلق خاطر و تعهد به شهر و زادگاهش عملگرا ابراز وجود کند نه اینکه در دالان هزار توی بی توجهی روز را به شب رساند.
احمد خواجه حسنی
