بنام خدا.
سلام وپسین زیبای بهاری تون بخیر باشه .
میخوام یه قصه ای سیتون بگم . باشه 
یکی بی یکی نبی گلی زی لکه نبی ..... یه پادشی بی دوتا زن داشت ....
عرض کنوم خذمتتون توسال چارم مدرسه بیدم که زمین فوتفالی داشتیم کنار مدرسه که پسینل توش بازی می کردیم
یه معلمی داشتیم نومش آغی بهگزین بی . بچیل ری مخسری وشوخی وش میگفتن بهگوزین(بلانسوت همه) او هم عصوانی ویمی اوما میگفت بچیل بگوین بهگزین تکرار کنین مانم میگفتیم بهگزین .....
توهین فوتفال بازی اوهم با یک اورسی چرمی پوز باریک شبرو اومه تو زمین وبنا که بازی کردن. اصلن بلدم نبی وهواری تیپا به توپ میزه . خلاصه یه توپی مو گرفتم خواسم تو هوا شوت کنوم که آغی بهگزین با او اورسی پوز باریک زد تو چفکی پام که با توپ رفتوم هوا وگرفتوم ری زمین .

زمین درک وبهسکی صاف آسمون تو چشوم شو سهون وابی  . پام واقلپس . و زور گازور خومه رسوندوم خونه . تا دیم دیدم تا میشلم خیلی ناراحت وابی گفت می بازم دُو دُوِکی کردیه ؟ گفتم نه دی امروز فوتفال داشتیم آغی معلم زده تو پام . یه جاروف مخی ورداشت وزه تو پشتم (خمونل وپشتم یه چی ده میگوویم ) خیلی درد که . صواینش پام بدجوری ورم که که اصلا نمترسم رو کنوم . طوق (طبق) معمول صب گه رفتیم سر میز ناهار خوری تو پاشلی پای چالی تشی که ناشتا بخریم اصلا پا ته نویمی ودرد میکه دیم یه نونی نها ری تش وبلتش گرم که وابی دا پا کمی للک شومنده خردم . الحق خیلی خوشمزه بی .
بهدش دیم وبوا گفت بره مدرسه وای معلم پدرسگش بگو چه سر بچی مو اوردیه .
ده مدرسه نمتره بیا .
بوا گوفت مو میخوام باغ ایسو برم بگوم چه ؟
بوا نرفت دیم خوش سرچادر که وخیلیی غرو لند میکه وصحرا وابی ره مدرسه واومه بنظرم ازبس چی ونفرین وشو کرده بی که نگو ونپرس .
بخدا قسم پسینش معلمم همو آغی بهگزین خوش و یه معلم ده بنام آغی حسینیان اومدن خونمون وعیادتم تو خونه رهرو کوچکو ورم نشهسن ودلداریم دادن .
دی وبوا خیلی دلشون خشا بی وتشکر کردن واونا رفتن .
تا چن روز همطوری مو گرفتار ای پی درد بیدم وهرروز بدتر ویمی . تا ایکه خالوم اومه گفت نبردینشه ور حاج عواس (خدا رحمتش کنه بوای میش جوهر ورسول) گفتن نه .
خلاصه خالوم وککام مونه سوار خر کردن و اوردن ور حاج عواس . حاجی تو فده ری یک سکونی یا پلی خوب یادم نی نشهسه بی گفت کجات خیلی درد میکنه گفتم زونیم .
یه ذری سیلش که گفت ای ده واگرفته سیچه جلدی نوردینش وروم؟
خالوم گفت چه بگم .....
حاجی گفت بوا چال کو واروف .
یه چالی وابی که اندازی یه دسی قیل بی و بحساون ای جزیی از مطوش بی.
گفت بچیل پاشه بکنین تو چاله . پای مانه وه زورگازور کردن تو چاله و دورشم یه ذری گل نرم رختن .
گفت خو ایسو بکشین بالا تا قورپه بده .
هرچه میش جوهر وککام کشیدن قورپه ندا ومونم وگروه والتماس والتجا وفحش .
خلاصه حاج عواس گفت بوا عواره (اووار بند پهن با مین بز می بافتند ) بیارین دور رونش بکنین تا شو زورتون بووه .اوواره پیچوندن دور پام یه سرشه ای گروفت یه سرشم اوگرفت.  بنا کردن وکشیدن وقورپه نمیدا .
ایقه کشیدن که صدای فهمیدن معلوم نبی کجام بی گفتن ها ده قلپه دا وده خوش خوو ویمو ویه نسخی داد که ریشه وِ "مورد- خرما" بیندین تا پُفِش بخوسه .
مانه سوار خرکردن وسلوم وصلوات اوردن خونه .
ده ری نیت پاکشون همه میگفتن خوب ویمو .
 یه ماه بنظروم طول کشی تا پام خوب وابی .
خلاصه ای یه خاطری بی که بدون کوچکترین تحریف و یا اوتمری سی مو اتفاق افتا .
تا جوونل امروز فکر نکنن که ما دکتر اورتوپد نداشتیم .
نه ما بخدا دکتر همه چی از خمون داشتیم .
یادش بخیر .
همتون دس خدا
🙏🏾🌹
 

میش محسین(حاج محمد حسین نجفی )