شهید والامقام حسین محمدزاده
مقارن غروب ۱۳ اردیبهشت۱۳۶۷ به اتفاق شهید سرافراز حسین محمدزاده ، در حالی که یک قبضه تیربار گرینوف به همراه داشتیم وشهید عزیز به عنوان مسئول شب (پاس بخش ) با آن شهامت وشجاعت وصف ناپذیر ایشان روانه سنگر کمین در ساحل رودخانه وحشی اروند شدیم. در مسیر تعدادی گلوله خمپاره وتانک ازطرف دشمن به سمت خط ما شلیک شد. با دراز و نشست های متعدد به مسیر ادامه دادیم تا اینکه به سنگر نگهبانی درحاشیه اروند رسیدیم و به صورت نوبتی(یکی زیر نوار می گرفتیم ودیگری تیراندازی می کردیم) شروع به تیراندازی به طرف مواضع دشمن نمودیم. باتوجه به اینکه استتار لازم وخوبی نداشتیم، مستقیم مورد شلیک های پی در پی تانک های عراقی بودیم. اما به صورت مستمرتغییرموضع می دادیم تا اینکه بعد از مدتی درگیری، به عقب(سنگراستراحت یااجتماعی)برگشتیم.
به دنبال تیراندازی های صورت گرفته، حجم آتش عراق بسیار بالا گرفت به طوری که بیرون آمدن از سنگر غیر ممکن شده بود. با این اوضاع حدود ساعت ۱۱/۳۰ دقیقه شب که دو نفر از هم محلی ها(همشهریان) کنار اسکله در نهر مجاور مشغول نگهبانی بودند صدای انفجار مهیبی بلند شد بعد از انفجار شهید عزیز به اتفاق جانباز سرافراز سیدحسین موسوی به خاطر اطلاع از وضعیت دو نفر نگهبان از سنگر بیرون رفتند و بلافاصله صدای انفجار دیگری نزدیک سنگر اجتماعی ما شنیده شد.
گرد وخاک زیادی سنگر را فرا گرفت وچراغ سیمی(فانوس) موجود در سنگر هم دراثر موج انفجارخاموش گردید. فضای سنگر توام باترس و وحشت شد. ناگهان صدای جیغ وحشتناکی که هنوز درگوشم آنرا احساس می کنم بدون درنگ مرابه سمت بیرون سنگر کشاند و با پیکرهای نیمه جانِ هر دو عزیزمواجه شدیم. بلافاصله با چفیه ی دورِ گردنم شروع به بستن ران پای سید که خون فوران می کرد نمودم. لحظه ای متوجه شهید محمدزاده شدم که سرِ آن در زیر بدن سید افتاده ونفس های آخر را می کشید. چندین بار با صدای بلند حسین حسین گفتم اما صدای دلنشین همیشگی اش خاموشی گرفت و در همان لحظه دراثراصابت ترکشی که به پهلوی آن اصابت کرده بود، آسمانی شد و برادر بزرگوار جناب موسوی هم به افتخارجانبازی نائل شدند.
خداوند به تمامی جانبازان عزیز صحت و سلامتی عنایت فرماید و شهدای عزیز با اولیاء و سرور و سالار شهیدان محشور گرداند.
همرزم شهید ، حاج کرامت کشاورز
