«یاد گرفته ام برایت ناخودآگاه بمیرم»
«یاد گرفته ام برایت ناخودآگاه بمیرم»
وقتی...
زمانه ی زیباتری بود آن زمان،
از میانِ فرشتگانِ بی آسمان
کشفِ درخشانم بودی
با خصوصیاتِ زیبای دخترانه ای...
***
به کوچه می آمدی...
مثلِ گُلی بیرون آمده از پَرده ی باران
و من خسته و بی توان
آمده از پُشتِ پَرده ی اشک!
و نمیدانی...
وقتی در گفتگو با همکلاسانِ همراه
خنده ی آرامت به گوشم می نشست
چه لذتِ انهدامی
درآرزوی هلهله ی جان های دست به گریبان
در من شکل می گرفت!
***
عاشقت شده بودم
بی آنکه بدانی!
و هوا هم سر به سرم می گذاشت:
_برگی را رقصان به سرم می ریخت
تا گمان کنم:رختی از تَنِ توست!
***
نیازِ درونم بودی
اما
تو مَدِ خوشبختی و من جزرِ دربدری
تو مظهرِ معلومِ شهرت و من آخرِ ویرانی
تو بهار و من زمستان...
با این جلوه های همه پسندت
که فقط
مویِ کاه یی تو
و دفترِ کاه یی من
یکرنگیِ مشترک بود،
چطور می توانستم ادای وظیفه کنم
که رازهایی از خودم بر تو بگشایم؟
***
چقدر دلم می خواست
به جای نگاهم
یکبار هم
با دست هایم و کلامم
«دوستت دارم» را
به تو بگویم و نشد!
هر چند
در خاموشی و بی حرفی
بارها به تو رسیدم در خوابم
و بینی به گیسوانت نهادم
و با اشتیاق بوییدم!
***
شنیده ام...
در خطه ی سلطنتِ زیبایی ات
این روزها،
به بد اقبالیِ زمین و زمان
عارضی نرم و آرام
ماهِ چهره ات را به خسوف می بَرَد!
و نارنجی ات می کُنَد
متمایل به غروبِ زخمیِ دلِ من.
نگران نباش
که عاشقان را
نشان دادنِ جوهرشان در انهدام شان
نهفته است!
***
اگر فایده ای دارد
که الان بگویم:«دوستت دارم»،
در بی نیازیِ به آینه برای خودسازیِ اکنونم،
اجازه می خواهم
بیایم و بوسه را
که هدیه به انسان از آسمان است
و من هیچوقت از تو نگرفتم،
تقدیمت دارم
و به حلولِ خسوفت درخویش رضایت دهم
و به اشاره ات بمیرم.
که خوب یاد گرفته ام:
_برایت ناخودآگاه بمیرم
هر چند از ما گذشته است دیگر.
...............................................
علی حسین جعفری(بیدل)/ برازجان
جمعه سی ام اردیبهشت ۱۴۰۱ 22:12 سید حسام مزارعی
