داستان آشنایی من با وبگاه ...
بنام خداوند جان آفرین حکیم سخن در زبان آفرین
داستان آشنایی من با وبگاه و بی ورا به سال ۱۳۹۱ بر می گردد. در آن سال، من مسئول تعاون اداره آموزش و پرورش خارک بودم. پشت میز اداره نشسته بودم و جعبه جادویی کامپیوتر جلوی من روی میز ایستاده بود و مرا قلقلک می داد تا وارد دنیای رمز آلود و هیجان انگیز اینترنت شوم. خیلی کار با کامپیوتر را بلد نبودم. حدود هشت سال شده بود که دل از زادگاه خود مزارعی کنده بودم و برای زندگی و کار به جزیره خارک انتقال یافته بودم. دلم لک میزد برای شنیدن اخبار ولات و می خواستم به هر طریقی خبری از زادگاه خود کسب کنم کلمه مزیری را تایپ کردم. نام وبگاه «مزیری بی ورا» توجه مرا جلب کرد. یک چشم که نه با صد چشم محو تماشا و خواندن مطالب آن شدم.
نام وبگاه خود به اندازه کافی وسوسه انگیز بود. وقتی نام گرداننده و مسئول وبگاه را دیدم بیشتر و بیشتر تحریک و علاقمند شدم. نام مدیر آن وبگاه، حسام مزارعی بود. ایشان یکی از دانش آموزان قدیمی من و فرزند استاد حاج سید حسین مزارعی بنیانگذار دبیرستان امیرکبیر بود.
آری! گل بود و به سبزه نیز آراسته شده بود. از اینکه یکی از فرزندان ایشان سنگ بنای یک بنیاد فرهنگی گذاشته است خیلی خوشحال و شادمان شدم. آری دیگر یار غار و کجاوه من در دیار غربت همین سایت و وبگاه شده بود و در هفته چندین بار به آن سر می زدم. اخبار جدید ولات بدین گونه جویا می شدم. تقریباً نخستین مقالات خود را برای وبگاه در همین سال بود که برای آقا حسام فرستادم و ایشان هم آنها را در وبگاه منتشر کرد.
اکنون بیش از از ۱۲ سال از تاسیس این وبگاه می گذرد و روز به روز بیشتر و بیشتر شاخ و برگ می پراکند و ساقه خرد و نازک آن بسیار تنومند شده است و به قول فردوسی بزرگ:
پی افکندم از نظم کاخی بلند
که از باد و باران نیابد گزند
بسیار خرسندم و خداوند بزرگ را سپاسگزارم که در این وبگاه و روشن نگاه داشتن چراغ آن، نقشی اندک داشته ام و گاه و بیگاه مطالب در آن انتشار داده ام. شرکت در این انجمن مجازی فرهنگی که در آن بزرگان و فرهیختگان چون حاج سید حسین مزارعی، عدنان مزارعی، اکبر بابا احمدی، دکتر عبدالرحمان بابا احمدی، دکتر سیروس عباسی، استاد حسین جعفری، شاعر عزیز علی حسین جعفری، دوستان ارجمند آقایان ستار کاووسی و بهزاد حیدری و دهها تن دیگر از دوستان، همکاران، هم ولایتی ها و همشهریان من هستند غنیمتی است که به جان و دل پاس می دارم و همه و همه را مرهون و مدیون آقا حسام عزیز هستم.
از خدا می خواهم هر کجا هست به سلامت دارش و از گزند ایام و حوادث در امان باشند. امیدوارم که این وبگاه جاودانه بماند و روز به روز باغ وبگاه فروزان تر شود و نور دانایی و فرهنگ و ادب و حکمت در همه جا بتاباند هر چند به قول شاعر:
ما غنچه بی طالع ایام خزانیم
از شاخه دمیدیم و نخندیده گذشتیم
رفتیم به گل چیدن و از ناله بلبل
و از خیر گل چیده و ناچیده گذشتیم
خداکرم پدیدار خرداد ماه ۱۴۰۲ عالیشهر
