غالبا گریه
«غالبا گریه»
..............
..............
« و انگار در علف زارهای آفریقا
باید،خویشان بیشتری برمی گزیدم برای مثل امروز»
این: نوعی اعتراض به بشریت(اگر نگوییم جهان)، که کشور خودمان است که داریم از هم بیگانه میشیم...مثل قدیم هوای همدیگر را نداریم.....فردگرا شده ایم و....
شاعر را آنقدر عصبی و شاکی کرده که آرزو میکند ای کاش من هم برای عقب نیفتادن از این سرعت توحش دنیایی و وطنی از درندگان علفزارهای آفریقا، خویشانی داشتم!
(البته، اعتراض و کنایه است....که مردم به خود بیایید. و نوعی دعوت به اومانیسم فراموش شده و....)
.............
.................
........
.....................
...
................
«در نتیجه به گربه ای بر می خورم
که اکنون از بستگان بسیار دورِ من شده
زیرا انتخاب طبیعی
من را مناسب جهیدن از دیوار ندید».
چطور بگم: درود این بخش من حس ناسیونالیستی (وطن پرستی) می بینم...شاید هم اعتراضی باشد:اگر گربه نماد و نقشه ی کشور فرض کنیم.
شاعر می گوید: دگر گونی و غیر ایرانی شدن( دزدی،چپاول، غارت، تخریب محیط زیست و.....) وقتی نگاه می کنم، انگار من که سعی کرده ام ایرانی بمانم و پاک یه جورایی انگار دور از وطنم!...اما طبیعی ماندن، رنگ عوض نکردن باعث نمی شود تعرضی به اصالت خویش کنم....
جهیدن از دیوار: اینجا،می تونه برداشتن و فرار کردن و جلای وطن نمودن باشد.
...................
با سلام و درود
من، فقط تا صفحه ی۱۷ از کتاب۷۰ صفحه ای :«با دهانم در دست تعمیر»، از «حسین باقری»_شاعر همشهری را که خواندم،شعر «غالبن گریه» اینقدر درگیرم کرد به شعریت و قدرت که ادامه ندادم و خواستم با دوستان خاص و عموما همشهریانم صحبت کنم....
سعی کنید به نحوی کتاب را تهیه بفرمایید.
البته، قبلن از خواندن یک کاسه آب شیرین و خنک دم دست داشته باشید!
کتاب، پُر از نمک است! واژه به واژه، تا اینجا که خواندم، احساس میکنم از دریا سر برآورده است!
پُر از تجربیات دیداری و میدانیِ شاعر از دریای پُر نمک است....
شما بخوانید....
با هم می نشینیم شبی به صحبت با شاعر محترم و دوستداران شعر و اندیشه ....
وعده ی ما:«انجمن ادبی باران»
علی حسین جعفری(بیدل)
یکشنبه یازدهم تیر ۱۴۰۲ 18:25 سید حسام مزارعی
