چند وقتی بود که با خود مبحث داغی فراتر از توان مناطق جنوب را تحلیل می‌کردم و اینگونه شد که در ذهن من یک تعارض بوجود آمد که چگونه اجداد ما دست از این جهنم به سکونت خود ادامه داده و مهاجرت ننمودند تا امروز فرزندانشان مجبور نباشند در این گرما زندگی کنند و این همه آسیب چشمی و پوستی و غیره ببینند.

بنابراین به سراغ علت اصلی عدم این مهاجرت اجدادمان با گرمای شدید این مناطق رفتم و با یک موضوع بسیار مهم روبرو شدم که شاید سطحی به نظر برسد اما می‌توان گفت شاید دلیل مهمی بوده که مردم جنوب بخصوص مردمان شهرستان دشتستان را به تداوم زیست در این دیار قانع کرده است.

دوستانی که از سن بالاتری برخوردارند خوب می دانند که زمینهای دشتستان از ازمنه قدیم تا کنون از زه بالای آب برخوردار بود به نحوی که اگر شما ده سانتی متر زمین را با دست حفر می کردی به آب می رسیدید. شما خوب می دانید دشتستان از وزش باد گرم های مهلک در تابستان رنج می برد و تنها عاملی که می‌توانست این وزش بادهای گرم را تعدیل کند آبهای همین زه ها بود که متاسفانه در سال‌های اخیر با افزایش جمعیت و میل به تولید تجاری محصولات کشاورزی از طرفی و تعطیلی نیروگاه اتمی در اوایل انقلاب و سرازیر شدن کارگران به سمت روستاهای خود، شاهد زهکشی های گسترده در اراضی و کشت نخل و دیگر محصولات زراعی بودیم و دولت نیز در این رهگذر تمام تلاش خود را مصروف زهکشی اراضی زراعی با قصد حمایت از زراعت کرد.

لیکن از این غافل شدند که این اکوسیستم خود از قبل با خود تطبیقی برای چنین شرایطی خود را تطبیق داده تا شاید تعدادی از جانوران و درختان بتوانند از دست این بادهای سوزنده نجات یابند و این شد قصه امروز این دیار که نه صنعتی هست نه گازهای گلخانه ایی و نه تولید گرمایی از سوی ناوگان سنگین حمل ونقل مانند سایر شهرهای بزرگ، اما شاهد این هستیم که باید گرمای بالای پنجاه و خورده ایی درجه را تجربه کنیم و چه تجربه سخت و طاقت فرسایی .

چیز دیگری ندارم بگویم جز جمله معروف افسوس و صد افسوس

سید کاظم موسوی