پیوند عمیقی میان انسان و مکان های مورد علاقه اش وجود دارد که توسط تخریب آن مکان ها گسسته می شود و جز حسرت و خاطره ای مبهم باقی نمی گذارد.

محل تولد، خانه، مدرسه دوران کودکی، محل آشنایی یا قرار گذاشتن با دوستان و... با داستان های زندگی ما گره می خورند و‌ به هر خاطره، رنگ و‌ بویی متفاوت می بخشند. برای بسیاری از ما دیدن مکان هایی که در گذشته در آن ها زندگی کرده و‌ خاطره ساخته ایم فرایندی جذاب و پیچیده است، نوستالژی روزهای گذشته و خاطرات تلخ و شیرینش، با قرار گرفتن در مکانی که مربوط به آن است برایمان زنده می شود و دوباره خود را در همان روزگار حس می کنیم.

با این مقدمه شروع کردم که باز هم آن گفته با حسرت دکتر پیام حیاتی را یادآور شوم که شوربختانه وقتی دور از ولات باشی و قدم به زادگاه می گذاری هیچ خبری از آن ساختمان های شلی، آن کوچه پس کوچه های خاکی، آن دیواره ها و... نیست و همه خاطرات گذشته ولات در زیر مدرنیته و آسفالت و سیمان و ... دفن شده اند. حداقل یک المان، یک بافت قدیم ، یک ... را برای آیندگان بجا نگذاشتیم که بدانند نیاکان ما تا همین نیم قرن پیش چگونه می زیسته اند.

اگر موافق باشید همین چند سطر را مستمسکی قرار دهیم تا یادی از مکان ها و مواردی بکنیم که روزگاری جزیی از خاطرات ما را ساخته اند اما اکنون به دلایلی از جمله شهر شدن و تعریض کوچه ها و ... از بین رفته اند.

مکان های تحصیلمان از جمله کاوسی مزارعی (طالقانی)، هفده شهریور، راهنمایی خیام، دبیرستان امیرکبیر که نگارنده خود زمانی مقاطع تحصیلی خود را گذرانده و یا قرسونگه و ... همه از بین رفته اند.

شما چه مواردی را می توانید بر شمرید و به این مطلب پر و بال دهید؟