پیشتر در وبگاه از سال هجوم ملخ ها به منطقه و استفاده مردم از آن ها گفته ایم. از خاطرات کودکان دیروز همچون حاج سید قاسم و بردن آن در کلاس هم بارها ذکر شد. عکسی که در بالا مشاهده می کنید مربوط به سفرنامه ای قدیمی مربوط به اوایل دوره قاجار که نگارنده پس از نوشتن در مورد فقر و فلاکت مردم از دیدن زنان و کودکانی با سبد پر از ملخ می گوید که با خود به خانه می بردند و می نویسد:

" هنگام بازگشت از شهر، انبوهی از زنان و کودکان را دیدم که با سبد دستی و کیف، ملخ هایی را که جمع کرده بودند به خانه حمل می کردند. از میان این حشرات که در بوشهر به آن میگ می گویند یک نوع با صفت حلال متمایز می شود، خوردن آن حلال است و دیگری حرام یا ممنوع است.

در بخش دیگر به شیوه ی پخت نوع حلال آن اشاره می کند و می نویسد:

" آنها با سرخ کردن با نمک و مخلوط کردن کمی روغن، کره یا چربی، یک ظرف ملخ تهیه می کنند. آن ها بعضی اوقات را چیپسی می کنند یا آن ها را در آب گرم خیس می کنند و بدون هیچ افزودنی و فرایند آشپزی دیگری، تقریبا همه قسمت ها را به جز بال ها می بلعند. من خودم چندین ملخ را که به صورت متنوعی پخته شده اند، خورده ام و به هیچ وجه فکر نمی کنم که خوش طعم باشند. از نظر عطر و طعم به نظر من مثل خرچنگ دریایی یا بهتر بگوییم میگو است.