اینجا بهار یک شبه از راه می رسد
اینجا بهار یکشبه از راه می رسد
به قلم: محمد فقیه الاسلام
( مقدمه ای کوتاه بر کتاب در حال انتشار "سَیری در خشَم کانه"
(بازه ی زمانی ۱۳۳۰ تا ۱۳۴۰)
از ارتفاعات فارس به سمت بوشهر پیچ و خم های زاکرس را که پایین می آیی دشتی هموار مقابلت ظاهر میشود با بیکرانه هایی از جنگل نخل، زمُردگونه و سیّال، بخت یار باشد ماه های آخر زمستان و عصرهای اسفند که عطر زودرس بهار در پیچ و تاب کاکل نخل ها می پیچد و دلبری های غروب از ورای شاخ و برگ ها تو را از صرافت هرچه زمستان و سرما و تیرگی هاست می رهاند. توقفی کوتاه بر سه راهی وحدتیه و عزمی جزم برای دل زدن به دریای نخل ها و رودخانه ای که به قول زنده یاد اخوان: "چون سبوی تشنه کاندر خواب بیند آب..."، همچنان سال های تشنگی را می گذراند جز تالابی کوچک یا گورآبی که حتا کفاف عطش "تُل ماری" را هم نمی دهد.
از سرِ سرآب و قنات های خفته در دل خاک که عبور کنی اولین آبادی، سرقنات است که حالا نه سرِ قنات است و نه تهِ قنات، روستایی با چشم اندازهای زیبا و جوی آبیِ کنار آن که از دلِ خزه های سبز و زیبایش سنگ و سیمان قد کشیده اند.
با گردشی نود درجه می توانی طلایه ی شهر را ببینی همراه با کوچه باغ هایی که از هر طرف محاصره ات می کنند و عطر تارونه های شان شامه ات را می نوازند. تو بمان حتا اگر بهار کوچی نابهنگام داشته باشد: "سرِ خُم می سلامت، شکند اگر سبویی..."
ورودی شهر را آذین بسته اند از تصویر شهیدان. کبوترانی عاشق و لاله هایی که متبرّک باد نامشان بر تارک شهر و دیارمان.
اینجا در میدان مرکزی شهر میمانی که به کدام جهت رو کنی. سمت چپ دشت هایی وسیع و سرسبز که به همت دو رودخانه ی دالکی و شاپور قطب نخلداری و کشاورزی ست و در یک جمله بین النهرینی است برای خود در شمالی ترین نقطه ی استان.
سمت راست کوه های نرگسی قرار دارند و چاه های نفت همراه با لهیب شعله ها که دود و دمشان راه بر عطر و بوی گلهای وحشی بسته اند و "مَرمَرِشک ها" و "شدَمبوها" و "مُشکورَک" ها را از نفس انداخته اند. شهری زیبا و حاصلخیز با پیشینه ای از فرهنگ و تاریخی به درازنای بزرگانش...
اینجا وحدتیه است.
