بلوک ماهور میلاتی

جای کشت و زرع دیمی و فاریابی ندارد مگر در شش محل که آب کمی و زمین تنگی دارد و قصبه این ناحیه یعنی قلعه ای که زمستان ، بزرگ ایلات در آن توقف کنند

بابامنیر است به مسافت ۳۸ فرسخ از شیراز دور افتاده و این بلوک مشتمل است بر ۵ قریه :

بابامنیر : همان قصبه این ماهور است .

بیکرد : ۵ فرسخ مغربی بابا منیر است .

توج : به فتح تاء دو نقطه و واو مفتوحه مشدده و جیم که آن را " توز " بازاء نقطه دار و " " توز " به ضم تاء و سکون واو و زاء و " توف میلاتی " و " توه " نیز گویند نام شهری بود در ماهور میلاتی ، ۲ فرسخ شمالی قریه " جمال گرد "، ۱۲ فرسخ مغربی شهر کازرون است و چنانکه در گفتار اول این فارسنامه نوشتم ، در سال هجدهم هجری سپاه مسلمانان این شهر را به قهر و غلبه ، تصرف نمودند و سالهاست خراب گشته و نامی از این شهر جز در کتابها و اشعار باقی نمانده است و اهل این شهر جامه را از پنبه می ساختند که آنرا " توزی " می گفتند چنانکه حکیم انوری فرموده است :

در حدود ری یکی دیوانه بود

روز و شب کردی حدود دشت ، گشت

در بهار و در تموز و در خزان

جانب شهر آمدی از سوی دشت

گفتی : ای آنان که تان آماده بود

گاه قرب و بعد این زرینه طشت

قاقم و سنجاب در سرما ، سه چار

توزی و کتان به گرما ، هفت و هشت

گر شما را با نوایی بد ، چه شد

ور چه ما را بی نوایی شد ، چه گشت

راحت هستی و رنج نیستی

از شما بگذشت و از ما هم گذشت