یازدهمین جلسه انجمن ادبی شهر
در پایان اعضاء آثار خود را ارائه نموده که به لحاظ مفهوم و نگارش ادبی،مورد بررسی اساتید قرار گرفت.
« مولا علی (ع)»
طالع مهر ولایت زآسمان
کعبه ی جان در قدومش دُرفشان
فاطمه اندر صف احرام بود
حامل حق، کوکب اسلام بود
حق که می باید شود آنگه عیان
کعبه مهد نیک آن مولود جان
مهر گردون از طلوعش شادمان
کعبه ی دل پر زمهرش جاودان
گر نمی شد ذات مولا در وجود
هیچکس شایسته ی زهرا نبود
یا چه می شد فطرت آن نور عین
گوهر دردانه ی عشقش حسین
کودکی همراز با « خیرالانام»
با نبی و با نُبی بود شادکام
یوم انذر اقربین را یاد آر
کرد پیغمبر وصیت آشکار
در حدیث منزلت گوید: علی
« انت منّی انهُ الا نبی»
ای علی حکمت هزاران باب بود
از وجودت چشمه ی دانش گشود
« شهر علمم من علیٌ باب ها»
گر که داخل میشوی از در درا
در شب معراج همپای نبی
عرش شادان از حضور آن وصی
در غزای کفر و دین شمشیر حق
پاسدار راستی بود زین نسق
هر زمان که حق بگشتی بی قرار
دست بردی « شیر حق» بر ذوالفقار
در احد،بدر و حنین و کنده جا
بود بازوی علی خیبر گشا
در غدیر آمد « ولایش » زآسمان
« کنت مولا من علی مولا» نشان
جهل و تزویر گروهی خویش کام
کرد شمشیر علی اندر نیام
گر که می آمد ز عالم مشکلی
کس نبود غیر از علی آن مُنجَلی
باستم هر کس که بر می داشت گام
توسن ظلم از علی می شد لگام
بود در دریای غم غواص، کوه
تا شود دّر حقیقت باشکوه
ای علی ظلم از تو رسوا می شود
قطره از مهر تو دریا می شود
مهر از نور تو روشن می شود
باغ از بوی تو گلشن می شود
هیچ بویی از گلت خوشتر نرست
یا علی خوشتر زنقش تو که جست؟
« چاه از عشق تو می جوشد هنوز »
ماه ره سوی تو می پوید هنوز
« ای علی که جمله عقل و دیده ای »
غیر ناحق از زمان بشنیده ای؟
غاصبان از بیعتت گشتن سوا
در دل امّت تویی فرمانروا
حق به حقدارش ایا خواهد رسید؟
می دهد بَر این درخت پر امید؟
ای علی عشق تو بردم میکده
جای در مسجد نبود از دل شده
وای بر ایمان بی تدبیر باد
وای بر عشق پر از غوغا و باد
وای بر جهل و خلاف واپسین
قاسطین و مارقین و ناکثین
تا سپیده چشم بگشاد از فلق
دیده داس جهل خندان در شفق
باور ار با عقل همراهی کند
غوره را چون مُل به شیرینی پزد
آه که میدان از خرد خالی بود !
جای جولان تعصب ها شود
تیغ تیز اندر کف آن بی وفا
کرد در عالم چه غوغایی به پا !
بر گمانش تیغ او حق می نمود
وای بر جانش که ناحق می گشود
پور ملجم کاش دستش می شکست
یا نمی بود از شراب جهل مست
کاش او یک جو خرد می داشتی !
یا به قلبش نور حق می کاشتی !
مبدأ حق را ز نادانی نیافت
قله ی اندیشه ی حق را شکافت
تیغ بر « شاه نجف » چون می کشید؟
صفحه ی قرآن ناطق را ندید؟
خون تو دریای جوشان شد علی
« فزت رب الکعبه » گفتی ای ولی
عشق کشتی هست و ناخدا علی
جمله عالم اوست، جز خدا،علی
پیشوای حق علی، مولا علی
مرهم هر درد و هر شیدا علی
در دو عالم نیست جز مولا شفیع
همسر آن دّر مکنون بقیع
کن شفاعت در قیامت یا علی !
با کرامت، با صداقت یا علی !
حسین جعفری
----------------------------------------------------------------------
« ققنوس در آتش»
ای یوسف ترین عاشق !
کعبه از انبساط عشق تو
پیرهن دریده است
سربازترین فرمانده
دوشادوش آخرین پیام آور
در غدیر خُم
اشتراک دستهایتان، تبلور تکامل و تمکین بود
آفتاب تاریخ های مه آلود
که آفتابگردان خورشید هم در جستجوی توست
افسوس !
نمرودیان وقتی گلستان را به آتش می کشیدند
و زخم، تازیانه ی جبر و شکستن قامت یاس بود
در اسارت دیوارها بودی
در حصار زمان کور و کر...
و خار در چشم و استخوان در گلویت سکوت صبوری بود
نبض کدام واژه تقریر درد توست؟
درد... درد تنهایی
تنهایی اجتماع آیینه ها
بر ازدحام اجساد منجمد ظلمت
و کینه هایی که عزادار روشنی ات بودند
قسم به قلم و آنچه سطر سطر می نویسد
حکومت، بهای پینه های کفشت نبود
ای تاریخ تنهایی...
روحت به ابعاد خدایگان اساطیریست
چگونه بسرایمت من اندک؟
که واژه های شعر من می شکنند از بلاغت تو
کدام واژه به تصویر می کشد شجاعت تو را
و چگونه بهشت به نام تو نباشد !
چه امانت سنگینی بر دوش می کشیدی؟
که زمین از قدمهای خسته ی شبانه ات هنوز آه می کشد
و از حلقوم چاهها در مسلخ عدالتت خون فواره می زند
و در غریبستان هنوز... ذرات ظلمت می بارد
ببین چگونه به خواب رفته ایم
ای بهانه ی زیستنت تمامیت عشق
چه قرنهای سرد و تهی که گذشته اند
چه شب ها و روزهای سیاهی
پس از تو
چگونه نبض زمان می زند هنوز؟
ای خویشاوند عزیز خدا
چه رستگاری عظیمیست
که وعده گاهت همیشه خانه ی معشوق است
ببین ! ببین چگونه مجهول مانده ایم
میان فلسفه های مچاله و نسخه های چروک
و زمان... زمان گیچ که کز کرده درون خودش...
قسم ! قسم به پینه پینه های کفشت قسم
ما از آیینه ها شنیده ایم
حقیقت اعجاز را
روزی که خوابهایمان شکوفه می کنند...
وقتی که از خاکسترت ناجی برخیزد
و مسیحا بوزد...
فریبا محمدیان
----------------------------------------------------------------------
سر به بالین گل افشان تو بنهادم دوش
تاب از دست بدادم، همه گشتم مدهوش
دل به دریای دو چشمت زده ام، خود دانی
تا که آرام بگیرم به برت یا به خروش
بوی پیراهن اعجازیت آرامش جان
هدیه کن پیرهن یوسفی ات یا بفروش
من به گستاخی اگر شربت لب نوشیدم،
فرصتی بود و ندایی برسیده که بنوش
سَر این بود هوای تو کنم شب همه شب
ترسم آن روز به گوشم ننوازی که خموش
ع.پرواز (سید عدنان مزارعی)
---------------------------------------------------------
« شعرکهای بیدلی»
موج
حاصل رمیدن دریا
از تاریکی درون است
*****
در پیچ و خم رود
به سنگ خورشید است
که مه پر می کشد به عدم
******
جنگل
عریان شده است
تا تن بشوید در چشمه ی زمستان
*****
رفتار ظهر
سایه ام را تحقیر می کند
*****
گل محکوم به پرپر شدن است !
چون، در غنچه خویش نمی گنجد
******
کشتزار
تا آخر بهار
زخمی شرارت ما بود !
*****
گلابی اش
تا هندوانه شد
به انقراض نسل آهوی این کوچه رسیدیم !
******
آبیاری باغ
به افتخار سیب های سرخ حلق آویز است
******
درخت
از گرانی بار سر به زیر دارد
و انسان از خرابی کار
*****
درخت
با دعای باژگونه ی ابر است
که به ژرفا می رسد
******
گاوها
به امر صاحب می خوابند !
بی هیچ ابتکار چرخشی
به سمت گل اندیشه
علی حسین جعفری
-------------------------------------------------------------
« رؤیا »
باور کنید رؤیا را
که با مرگ رؤیا
زندگی مرغ شکسته بالی میشود
ناتوان پرواز.
باور کنید رؤیا را
که با رفتن رؤیا
زندگی زمین بایری میشود
پوشیده از برف
لنگستن هیوز ( 1902-1967) برگردان حسین زیراهی
« بر مزارم منشین و مویه مکن »
بر مزارم منشین و مویه مکن
آنجا نیستم. نمیخوابم
من بادهای بیشمار وزانم
من درخشش الماسم در برف
من پرتو خورشیدم در خوشه های طلایی
من باران نوازشگر پاییزی ام
وقتی در سکوت بامدادی بیدار میشوی
من خیزش بادسان
مرغان خاموش در پرواز دوارم
من ستارگان درخشانم در شب
بر مزارم منشین و مویه مکن
آنجا نیستم. نمردم.
مری الیزابت فرای (1905-2004) برگردان حسین زیراهی
