چهاردهمین جلسه انجمن ادبی شهر
دشت به دشت
تپه به تپه
و کوه به کوه
در انقلابی ملون
زمین عاشق شده است !
و تو
در سهمی از این
نمایش رنگارنگی چند روزه ای
چنان داغی
که تمام هستی ات را
بر دست گرفته ،
و بر بلندترین صخره ی پیدا
شکفتگی سحرانه ات را
خنده می کنی .
***
نمی چینمت
که دستانم بر این کتیبه ی سنگی ،
مقیم مخملین نیای ات
که هفت نسل بر آن :
سبز می آیی
سرخ جلوه می کنی ،
و آنگاه بر محو شبنم
در لالایی نسیم
با طناب نور :
به رویای ابدی می روی ،
امضای نسنجیده ی
به مسلخ بردگی ات را
به نامم ضرب نکنند !
***
می آیم
و به پای همین صخره ی کهن ،
چهار داغ شده از پرپر شدنت
شعر می گریم
شعر می گریم
شعر ...
زمستان (دیماه ) ۹۲ - علی حسین جعفری
==========
رنجیده ای از من . چرا ! کاری ندارم
جز آستان مهر تو . جایی ندارم
گفتی نیاوردی چه را باید بیارم
من که بجز درد و بدهکاری ندارم
هر شب پیامم می دهی باید بیایی
مهمان دست خالیم . آهی ندارم
یک عمر بی شعری که مانده روی دستم
یک حنجره ناگفتنی نایی ندارم
بیهودگی لای سکوتم خوب پیداست
بی حکم تو راهی به فردایی ندارم
از چارنبش خاطرم می باری امشب
یک چیز مانده . راستی دار وندارم
یک فوج دل می آورم . تقدیم با عشق
شرمنده من جز این دل واهی ندارم
سیده اعظم موسوی
==============================
فردای قصه ات را
چشم می دوزی
به در
به جاده
به دستهای آدم برفی
آن قدر که فراموشکار می شوی
انتظار دستانت را ...
زمستان ، که سقف خواب ، قندیل می بندد
مثل ارواح گیج
پشت درهای بسته کودکی
گم می شوی
در جست و جوی گمشده ای
میان مه جاده ها ...
و بغض هایت در گلوی واژه ها
گریه می کنند ...
خواب رفته ای و نمی دانی
خواب رفته ایم و نمی دانیم
زمستان ...
با دو چای داغ
کنار خدا
کنار پنجره ای سمت مهربانی ها
بر شاخه ها آب می شود
بهار در رگهای خانه می تپد
صبح از پشت پنجره ها می تابد
زمستان
آب می شود
آب می شود
فریبا محمدیان
