رسمی از یاد رفته .....

آتیش بازی بچه ها که تمام می شد ، بزرگ و کوچک " روشن " را صدا می زدند و دعوت به خواندن شعر بلند " دی احمدو ... " می کردند . روشن گرم صحبت با زنان بود . نی قلیان را گوشه لبش رها کرده و انگار آنرا فراموش کرده بود . موهای سرخ و شلالش از زیرمینار عقب رفته اش نمایان شده بود . صدای بلند بچه های قد و نیم قد او را به خود آورد . نی قلیون را میزان کرد ، لب هایش را جمع و پک محکمی به نی زد . دود غلیظی را از حلقش بیرون فرستاد ، قلیون را کناری گذاشت و آغاز به خواندن شعری می کرد که همگی دست می زدند و با گفتن " دی احمدو چند ماهشه " او را همراهی می کردند .

آری !

ماه صفر که به اتمام می رسید ، ربیع الاول ماهی بود برای جشن و پایکوبی مردان آبادی در قاموس " ماه عمرو " . بدین صورت که گرد هم می آمدند و ضمن لعن و نفرین عمر ، ساعاتی خوش از شب را گرد هم می آمدند و تا پاسی از شب " شونشینی " جمعی داشتند . هر محله ای از این دور هم جمع شدن ها داشت و محله ما نیز در کنار منزل پدر بزرگ گرد هم می آمدند و این رسم را زنده نگه می داشتند . امروزه ، دیگر خبری از این رسم فراموش شده نیست و می توان گفت :

دهه شصت ، همه چیز رنگ و بویی دگر داشت .

اما شعرهایی که روشن می خواند :

۱- مافادی ، یا چله ، دی احمدو ، احمدو چطوره ؟

احمدو تازه رفته سیش گفتگو زن کنن .

الهی به دلش بمونه ، لباسش سی خم بو

مافادی ، یا چله ، مافادی ، یا چله.

***

دی احمدو ، احمدو چطوره ؟

احمدو تازه سیش لباس شرطی بردنه .

ووی خدا دروغ بو ، سر خم بیله

مافادی ، یا چله ، مافادی ، یا چله

....................................