هفدهمین جلسه انجمن ادبی باران
جلسه برادران، ساعت 20 همین روز با حضور اکثریت اعضا برگزار شد. طبق دستور جلسه به سیر در زندگی و آثار نلسون ماندلا توسط دکتر عبدالرحمان بابااحمدی،علی حسین جعفری و حسن هاشم پور از اعضاء اصلی انجمن،پرداخته شد. که آقای هاشم پور،کلمات قصار اثر ماندلا را، قرائت نمودند. همچنین آقای سید عدنان مزارعی،شمه ای از کمیته های انجمن ،از جمله کمیته نشر و تبلیغات را با توجه به طرح اساسنامه توسط انجمن بیان داشته که مورد قبول اعضاء قرار گرفت. پایان جلسه به قرائت اشعار اعضاء اختصاص یافت.
" منتظرم "
من منتظرم
منتظر باد
شاید سحر خورشید در خانه ام را،زده باشد
منتظر ترانه ها هستم
شاید باد شعرهای تازه ای برایم بیاورد
منتظر عطر لاله ها
شاید یاس به صرف چایی به خانه ام قدم بگزارد
*******
" گریه هایی... "
گر یه هایم را،به ماه می آویزم
آن قدر دور است که
روزهای نمناک من به چشم های تو
نمی آیند
مثل ماه و آفتاب می مانیم
همیشه در گذر
بی هم
سیده فاطمه موسوی (11 ساله)
عمود
ایستاده بر افق،
خون می چکد از واژه های عشق
تردید می میرد در واژگونی زمان
گر می گیرد آسمان
از کبودی ابرها...
پرواز می کند رؤیای آبی
بی درنگ،
افق ایستاده بر عمود
با پلک های بسته ممتد
******
وقتی که
بر قلب گرم تابستان،
قدم میگذاری یادت باشد
مرداب ها
زیباترین نیلوفرانه را می سرایند
*****
گذر می کند
سیاهی چمپاتزده بر دیوار
می شکند
سکوتِ یخ زده ی لبها
بر می گردد
اصالت لهجه ی شیرین خاطره ها
می نشینی
در پای افسوس تکرارها...
اما گذشت
تنهایی و اوهام، گذشت
کبری زال
******
وقت تمام
بر گه ی امتحان سنگین بود
کشان کشان روی میز زندگی نهادمش
گردباد به وسعت بیابان بود
محو می شدم در او
نگاه که کردم
در اطراف نبود جز یک مهم
زندگی زیبا دانستن سیاوش را
جا نهادن طنازی فروغ در آغوشی از دست رفته
و قایق ساختن سهراب
شب بزرگ مهتاب شاملو
و همه و همه می رفت تا در مخیله ام
درکی زیبا به جا گذارد
حال که امتحان را دادم
آموختم زندگی
سنگین یا سبک
یک احساس است
که جان گرفتنش
وام می گیرد از مردم چشمانم
*****
خیره در بخار فنجان چایی
گوش سپرده به رقص شعله های پر های و هوی
دلسپرده به نم باران پشت پنجره
و سر سپرده به آسمان دلگیر بعد از ظهر
در تفکری عمیق فرو رفته ام
چرا واژه ها گنجایش بیان مرا ندارند؟
کلاغ روی شاخه بی صدا خفته است
کوچه در سکوت به انتظار نشسته
و باران نتوانست درخت خفته را،هوشیار کند
و اما چرا واژه ها گنجایش بیان مرا ندارند؟
حیاط خانه تنها مانده است
و دیوار چشم به راه گربه ای کوچک
توانی برای باد نمانده، آرام و بی صدا در گذر است
ناگه حسی در سکوت فریاد زد
چرا واژه ها گنجایش بیان مرا ندارند؟
غزل شهبازی
اسطوره های کاغذی
اندیشه های مچاله را
عربده می کشند
کمان را به زه کن آرش
مرزهای پی در پی رسیدن
پنجه های بلند تو را می طلبند
*******
چقدر تیره شده است آسمان آدمها
بریده بارش فتنه،امان آدمها
نشسته ننگ تحجر به دامن تاریخ
فتاده یا گرهی بر زبان آدمها؟!
به غیر شرم پدرهای خسته چیزی نیست
درون سفره ی بی رنگ و نان آدمها
تمام درد من این است، آه می ترسم
در این سکوت مدون میان آدمها
به زیر سم خدایان وحشی تاریخ
دوباره خُرد شود استخوان آدمها
و عشق رنگ ببازد در این سیر بازار
و مرگ کهنه بیفتد به جان آدمها
بیا که منتظرم آفتاب برگردی
که با تو نور بگیرد جهان آدمها
******
برگشت براق
از معراج قتلگاه
سرشار از تبسم آفتاب
با تن پوشی از ستاره های سرخ
در تلاوت یک ریز زخم و عطش
گونه های هفت آسمان خیس
آغوش ماه پاره های پریشان را
حسین ربیعی مطلق
*******
که باشم در کجا باشم نمی دانم نمی دانم
قلم افتاده از دستم
زبان یارای گفتن نیستچ
صدای قلب غمگین است
دو پایم سخت می لنگد
نگاهِ چشم بر گور است
سرودم سرد و بی روح است
کجائید دوستان امشب بگیرید دست این تنهای در گل را،
که بگذشت کاروان از پیش
که باشم در کجا باشم نمی دانم نمی دانم
به پشت خانه ام هر شب صدای جغد می آید
سراپا پیکرم گوش است همه از درد می سوزد،چرا که خوب می فهمد
تنیده پیچک بیداد تمام جسم بی روحم
نه امیدی،نه فردایی،نه درمانی،نه همراهی
نگاهم سخت می لغزد به دنیایی که وارونست
من ِ تنها در این دنیا،بسان قایقی در قهر دریایم
نمی دانم کیم من سخت تنهایم
نه حرفم را کسی فهمد،نه شعرم را کسی خواند
همی دانم که محجورم،محجورم
که باشم،هر که باشم،قلم در دست برای دردهای خویش می نویسم
برای روزگار خویش می خوانم
که باشم...
ستار کاوسی
