رسم گیلدار
(عکس تزیینی است )
قدیم ها رسم های زیبا و قشنگی وجود داشت که اکنون خبری از آن نیست .البته دنیای امروزی با پیشینیان ما متفاوت است .آن زمان صفا بود و صمیمیت .دنیا ، دنیای واقعی بود و بدون دروغ ، دو رویی ، اختلاس و حرص و طمع و بی حرمتی ها . دل ها صاف بود و بی ریا .
یکی از رسم های قدیم که دیگر خبری از آن نیست دعای باران یا "گیلدار " بود . در هنگامی که باران تاخیر یا به اصطلاح "پاکشی " می کرد این مراسم اجرا می شد .بچه ها به طور دسته جمعی با خواندن اشعاری مانند : ای خدا بزن بارون ، رزق عیال دارون ... به درب منزل اهالی رفته و صاحبخانه نیز به نیت آمدن باران چیزی به آنها می داد . قوت اکثر مردم خرما بود .بچه ها خرماهای جمع شده را می بردند منزل مشهدی فرهاد ( میش فرهاد ) ، جایی که ترک ها سکونت داشتند و به جای آن "بلی " ، انجیر ، ماست ، لورک و ... می گرفتند .
شبی که مردم گیلدار می کردند همان شب یا فردا شب باران می آمد . مردم آبادی حدود 20 تا 30 نفر جمع شده و چوبی در دست به سمت "قبله دعا " می رفتند و دسته جمعی به تضرع و دعا می پرداختند . و این شعر را سر می دادند : " های های گیلدار گیلدار خدا یه رحمتی داد و ... ". یا اینکه آخوند مکتب بچه های مکتبی را جمع می کرد و در منزل یک نفر جمع شده و ختم " امن یجیب " می کردند . سهم هر نفر هزار بار امن یجیب بود ، بدون اینکه صحبتی رد و بدل گردد .
یکی از خاطرات بچه های اون زمان ، حدود 60 سال پیش ،عمویم تعریف می کرد به همراه حسین کربلایی غلامحسین ، احمد علی احمد ، حسن میرزا محمد حسن ، آسید احمد و ... زمین زراعی را شخم زدیم . هجده روز گذشت و خبری از باران نشد طوری که کاملا ناامید شدیم . به همراه مردم آبادی به سمت قبله دعا حرکت و دست به دعا بردیم . فردا شب آن روز باران رحمت الهی شروع به باریدن نمود و آن سال یکی از پرباران ترین سال را تجربه نمودیم .
آری !
دنیای کنونی ما دنیای دغل بازی ، بی اعتمادی ، دورویی و .... است . اگر مردم آن زمان آبا و اجدادی ما فارغ از زر و زیور و رفاه امروزی بود اما مهم ترین سرمایه که همانا دل خوش و آرامش و یکرنگی است را توامان داشتند ، سرمایه ای که رفته رفته و سال به سال کم رنگ تر می شود . انسانم آرزوست ...
