هوالباقی
سال ۸۳ که آخرهای دوره کاری خود را می گذراند به مدت چهار ماه را در بندر گناوه با هم بودیم . اون روزها اوایل ورود من به اداره بنادر و دریانوردی بود و روز اول دیدم چهار باکس سیگار را از کیفش در آورد . بهش گفتم برای فروش مغازه ات خریدی .بهم نگاهی کرد و گفت بچه جون برای خودم خریدم .به مدت پانزده روز به غیر از این باکس ها ، دو پاکت هم کم آورد و من برایش از مغازه خریدم. کارش این بود که به شکم می خوابید و یک نخ می کشید و یک چایی هم روش یا به فکر کردن فرو می رفت یا شعر می سرود. . شبها هم این جریان ادامه داشت. این سیگار کشیدن برایش اسمی هم به ارمغان آورده بود و آقای دوانی بهش می گفت : دیزل آباد." خدا بیامرزدش.
در زیر به یادگار شعری را که از طرف ایشان به من هدیه داده آورده ام.
نوجوانی نیک و نیک فرجام همکارم شده
خیلی خوب و با ادب آرامش جانم شده
پندگیر و با ادب حرفهای خوب گوش می کند
هر چه می گویم به او جمعا فراموش می کند
در گناوه کار کند دیگر ندارد چاره ای
اسم و فامیلش بود سید حسام مزارعی
با محبت بی غرض ، عاقل و فرزانه بود
در کلاس آشپزی گوهر یکدانه بود
غم پرون با گوشت و آلو زمینی می کند ترکیب
لوبیا هم می کند مخلوط چنین شامی دهد ترتیب
به این معجون بی همتا نخود هم می کند قاطی
به خورد من دهد با زور از راه تله پاتی
ذوق و شوقی می کند در ساختن سالاد روز
هر چه دستش می رسد ریزد توی دیگ نسوز
از پیاز و سیر و ترشی ،غم پرون ،سبزی خورش
سبزی کرات ،سیب سرخ و سیب زمینی، لیموی ترش
این چنین شله قلمکاری کسی هرگز ندید
هر کسی هم خانه شد باید چشید
کباب کتلتی سازد به سان سنگ کوه
از برنج و از غذاهای دیگر هرگز مگو
از مزری بی براء تعریف کند با شوق و محبتی
هر دو ده واحد شدند اسمش گذاشتند وحدتی
سابقا ده بوده اند ولی حالا دگر شهری شده
بینهایت گپ شده خوشگل تر از پاریس شده
دختران شهر ما سرخ و سفیدند چون هلو
هر چلوس سوخته ای زیباست پیش این کلو
که از حالات ایشان این چنین تفسیر می گردد
که آرام و قرارش نیست روزگارش سخت می گردد
شب و روزش شده یکسان پی زنگ تلیفان
همیشه مضطرب باشد همش نالان و افغان
دل من گرچه می سوزد برایش
ولی الحق همین باشد سزاید.
