قدر استاد نكو دانستن حيف استاد به من ياد نداد
چه زيبا جام جهان نماي عشق رابر صفحه هستي رقم زدي تا فروغ صبح دانايي رابر تشنگان علم ارزاني داري وبرهوت انديشه هاي خام را از چشمه جوشان معرفت سيراب نمايي.
باغبان دلها شدي تا به همگان بفهماني كه معلمي شغل نيست بلكه هنر عاشقي ودلدادگي به فضيلت هاي انساني است.اگرچه مي دانم دغدغه هاي شما بيشتر از توصيف آن ،با بيان كلمات است به گونه اي كه حيات بشري از ديدگاهت بر مدار ارزش ها و كرامت هاي انساني مي چرخد.
معلم ارجمند سپاس ترا كه انديشيدن را به من آموختي نه انديشه ها را تا همواره آسماني نگاه كردن به موضوعات را سرلوحه زندگي خود قرار دهم وبا سوزعشق ،جاودانه ماندن رامشق مكرر زيستن كنم.
آري !
در سالروز شهادت استاد فرزانه شهيد مرتضي مطهري (12ارديبهشت 95) فرصتي پيش آمد تا دوباره خاطرات با تمامی دبیران دوره مدرسه و اساتید دانشگاهی را مرور كنم ونجواي" تربيت مقدم بر تعليم"را با گوش جان بشنوم و ترا براي هميشه جاويد در آرمانهاي ملكوتيم بسپارم.
قدر استاد نكو دانستن حيف استاد به من ياد نداد
در ادامه چند عکس از دوره دبیرستان را پیشکش می کنم به دبیران ارجمندی که خیلی از هم سن و سالان من خاطرات خوشی را با آنها به سر کردند .
