صفحه ی دوم چهارمین شماره دو هفته نامه شعر و ادب
پردرد لارُم ای خدا ، مو کم میارم ای خدا
ازپا درآرم ای خدا ، دِ نِمترُم زِندی کنم
رفتم که تر گم وابوهم ، تنها ترازخُم وابوهم
واگَردم آدم وابوهم ، دِ نمترم زِندی کنم
دیدم که دنیا پی مونی ، اینجاو اونجاجِی مو نی
ای شانس هم هم سی مونی، دِ نمترم زندی کنم
هرکی که اینجاجاش خَشِه ، اونجایقین دیرآتشه
شاید که نوبت مانشه ، دِ نمترُم زندی کنم
وقتی سِگِرمُم توهمه ، پیل تو دسُم خیلی کمه
بی پولی دردی سی همه ، دِنمترم زندی کنم
زندیم دیم اَوُ دایه دوس ، سَرمه کُلَه نادِ یه دوس
دشمن هزارشادیه دوس ، د نمترم زندی کنم
هیجادسم بند نویمو ، پی چی هیچی قند نِویمو
هیچ کاری زدوبند نویمو ، د نمترم زندی کنم
دنیا فراخه ای خدا ، پُر بَرجُ و کاخِ ای خدا
سی ما که آه خه ای خدا ، د نمترم زندی کنم
کم وابیده او ری زمین ، مااینه کم داشتیم همین
رفته فرو دنیا و وُ دین ، دِ نمترم زندی کنم
بارون اگر امسال نیا ، قیمت زمین دومَن میا
بدتر زاو قحطی بیا ، د نمترم زندی کنم
فقیر فقیرترویموهه ، بی شک که بدتر ویموهه
سر ارث هم جَر ویموهه ، د نمترم زندی کنم
اکسیژنم وابیده کم ، افتاده از کار بازه دم
گردو غبار مانند سم ، د نمترم زندی کنم
خُلقُم سی چه تحل آبیده ، خرما سی مو زهرآبیده
زن اِدِعُی مَهرآبیده ، د نمترم زندی کنم
خونم هنی گچ خاکه ، تلویزیون مث ساکه
کولرهمون یک تاکه ، د نمترم زندی کنم
حقوق توی ای کشور کمه ، حال وهوای دل دَمِه
شادی کجا حکم ماتمه ، د نمترم زندی کنم
40درصدش سی قسط وام ، پول دسی میخوا ککام
ری می گیرم ارواحِ بُوام ، دنمترم زندی کنم
20درصدش پول برق واو ، توفکرقسطُم شو تو خو
بازم کم میارم سیش وُدو ، دِ نمترم زندی کنم
30درصدش چی قرضیه ، هم سی دیه هم باز یه
زن چه بگو ناراضیه ، د نمترم زندی کنم
10درصدش که مونده جا ، دردی نمی کنه دوا
د ظلمی بدترازاینا ، د نمترم زندی کنم
ای بی حقوق کارگری ، ایسو بیو کن داوری
کاری بکن ای می تری ، دِ نمترم زندی کنم
دنیا سی ما خوب نویمو ، ازای وضعم بدترایمو
نفس سی ما کمترایمو ، دِ نمترم زندی کنم
گفتن کریمِ ای خدا ، آخر بفریاد مون میا
فکر نکنم یادش بیا ، د نمترم زندی کنم
گودرز رحیمی
***
فاصله
توکه نباشی
جاده را
تا تلاقی گنگ افق
چشم هایم نگاهبانند
خواب گروگان فاصله
و
مهمان تبدار پلکهایم
خستگی
باتلاشی عقیم
هویت نامانوس
خواب را
نجوا می کنددر گوش چشمانم
واین تکراریست عبث.
بهزاد حیدری
****
گاهی سرک هایی
در گذشته می کشم
با آهی سوزان
درونی آشفته و غمگین
در حوالی انسان ها
در گره چشم ها
با ترانه امید
در طی خوبی ها
و انتظار بهاری نزدیک
غمها می روند
ما به آنها می خندیم
آری
" تا شقایق هست زندگی باید کرد "
الهه اسماعیل پور
