یادمان مجازی فرهیخته فرهنگی باقر ارشدی ( پست اول )
به نام یگانه دادار هستی
خوب است آدمی جوری زندگی کند که آمدنش چیزی به این دنیا اضافه کند و رفتنش چیزی از آن کم. حضور آدمی باید وزنی در این دنیا داشته باشد، باید که جای پایش در این دنیا بماند. آدم خوب است که آدم بماند و آدم تر از دنیا برود. نیامده ایم تا جمع کنیم، آمده ایم تا ببخشیم، آمده ایم تا عشق را، ایمان را، دوستی را با دیگران قسمت کنیم و غنی برویم. آمده ایم تا جای خالی را پر کنیم که فقط و فقط با وجود ما پر می شود و بس. بی حضور ما نمایش زندگی چیزی کم داشت. آمده یم تا بازیگر خوب صحنه زندگی خود باشیم.
خوشا به سعادت فرهنگی فرهیخته " باقر ارشدی " که اینگونه بودن را برای ما ترسیم نمود و به حق با پر کشیدنش ، خلایی را برای همه دوستان خود بجا گذاشت .خوشا به سعادت کسانی نیز که اینگونه رفتن را درس گرفتند و به این باور رسیدند که در این دنیای وانفسا ، تنها خوبی و مردم داری به یادگار می ماند ، همان چیزی که ما با خیل عظیم مردمان خوب شهرمان در مراسم آن مرحوم دیدیم .
باقر عزیز !
بیست و اندی روز از پر کشیدنت گذشته اما نبودنت به باور نمی گنجد ؛ چرا که چهره بشاش و شادابی رویت همواره جلوی چشمانمان هست . انگار همین دیروز بود که در بیمارستان به عیادتت آمدم ( دو روز قبل از پر کشیدنت ) و باز همان خنده های همیشگی اما اینبار حرفی و سخنی نبود و تنها با اشاره و تکان دادن سر ابراز محبت نمودی.
از پیکر نحیف و جمع شده ات می شد فهمید که زمینی نیستی و آماده پر کشیدنی ... اما آن خنده های مانا یک چیز را داد می زد که چقدر صبوری . الله اکبر به این همه صبر و خود ساختگی در برابر این همه تالمات و دردهای ناشی از بیماری .
ککا باقر !
برادر همه مان بودی اما غافل از این بودیم که به درجه رفیع جانبازی نائل شده بودی و تازه بعد از پرکشیدنت متوجه شدیم .
از تو خاطره های زیادی برایم به جا مانده . از دوره ی سرباز معلمی ام و همکار بودن در مدرسه کاردانش و آن شوخی های در دفتر مدرسه یاد کنم یا سه ماه زندگی کردن با هم در مدرسه قصر دشت شیراز در تابستانی به یادماندنی و خاطره انگیز . و یا از فوتبال بازی کردن های فرهنگیان شهر و " ناج " کردن هایت .
چند روزی از مراسم چهلمین روز فقدانت مانده است .با تنی چند از دوستان و همکارانت گرد هم آمده ایم و برایت یادمانی را تدارک دیده ایم . از تو گفتن و از خوبی هایت سرودن تکرار مکررات است چرا که باقر ارشدی را همه می شناسند که اگر اینگونه نبود ، مراسم وداع با پیکر و فاتحه اش اینگونه نبود . همه آمده بودند چرا که " کُکا باقرشون " را از دست داده بودند .
روحت شاد .
سید حسام مزارعی
مدیر وبگاه مزیری – بی ورا
(پنجم تیرماه 1395 )
