شباخندگان
نوشته ی : استاد ابوالفضل زرویی نصرآباد
شباخندگان
اثر «خورخه لولو خور خور»
ترجمه از: «م.لام.تشدید.الف. ملا نصر الدین»
مقدمه
ادبیات و شعر امروز جهان به راستی وامدار اشعار بلند پایه ی «خوان خورخو لولو خورخور» شاعر مکزیکی الاصل ساکن آلمان است.
متاسفانه علی رغم شهرت جهانی این شاعر بزرگ٬ هنوز اثری به فارسی از او ترجمه نشده است.
مترجم شهیر و چیره دست معاصر «م.لام ...الخ» ترجمه ای شیرین و شیوا از آخرین اثر «خوان خورخه» به دست داده اند که با سپاس از ایشان ٬ شعر را باهم می خوانیم!
نه بدان سان که سنگی با فراخنای توهم شلنگی
ای بلندینه ی بنفش
که به سان انعکاس قعر گمنام ترین سروده هایم
دوستت می داشتم.
***
دو دست دارم و دو چشم و دو گوش
اما مرا بیش از یک چانه نیست
و پر چانگان را چگونه توانم دوست داشت؟
«ما نشستن را به کمترین تجربتی نشسته ایم آیا امّا؟
و چگونه می توان تجربه را نشستن
وفتادن نشخوار آخرین را آه...»
- این را گفت گل کوچک هنوز باز نشده. ۱
***
چگونه است آیا که زیرا هست؟
و من زیرایی خود را می گمانم که گم شده است
و سرخ می دهم زبان را باد سبز
و آبادی ام را آیا که چیز.۲
و من را هنوز یک چانه بیشتر ندارم...
***
یک گیلاس آب زرشک۳
می چسبد دل را هم چنان که چسب دوقلو بر شباخندگان
***
خوش گفته است پیش از این٬ آن شاعر:
میازار ای مورچه مردم دانه کش را
که جانشان شیرین است
و تو قند را دوست می داری. ۴
***
آی مردمی که آن سوی دریا ها
شعر مرا می خوانید
اگر مرد می باشید
این بیت از شعر ملمع مکزیکی-آلمانی مرا ترجمان کنید:
«آخ...ایخ...اوخ
خخ خیخ خوخ»!
ارادتمند «خورخور»
۱.احتمالا منظورشان غنچه است
۲.یک کلمه که معادلش در دیکشنری نبود٬ جایش «چیز» اوردم.
۳.در اصل یک مایع مشکوک دیگری بود٬ طبق قراین معادل سازی شد.
۴.به احتمال قریب به یقین به این شعر نظر داشته است:
مورچگان را چو بود اتفاق
شیر ژیان را بدرانند پوست!
ابوالفضل زرویی نصرآباد
ارسالی : سمیه تراکمه
